Trots als een pauw
7 June 2016

Trots als een pauw

Er komen steeds meer dagen dat ik niet denk aan de tijd na de scheiding. Dat is voor mij een goed teken. Dat betekent dat ik het verleden een plek heb gegeven in het nu en dat heeft best wat jaren geduurd. Soms sta je er echter door een gebeurtenis toch weer even bij stil. Echt stil. Om tot de conclusie te komen dat ik echt zo trots ben als een pauw, op mezelf en op mijn kinderen.

Gewoon doorgaan?

Een paar weken terug is in mijn straat onverwacht een vader van drie jonge meisjes overleden. Hoe ga je als getroffen moeder hier mee om? Hoe moet je hierna verder gaan. Het is toch niet dat je de volgende dag gewoon weer opstaat, gewoon boterhammen gaat smeren, gewoon naar school gaat, daarna gewoon naar voetbal of hockey. Door die gedachten was ik aangedaan. Dit raakt mij en maakt me even stil.

Toen mijn man 8 jaar geleden het plan opgepakt had om ergens anders zijn geluk uit te bouwen, was hij ook van de een op andere dag weg, vertrokken. Ook ik moest met mijn kinderen gewoon gaan slapen, gewoon weer wakker worden, gewoon aan het werk blijven en gewoon naar school. Gewoon? Ik kan je verzekeren, niks was meer gewoon. Veel gaat automatisch, je weet dat je door moet, dat je sterk moet zijn voor je kinderen.

Scheiden is stukje doodgaan

De automatische piloot gaat in werking, dat is zo. Blijkbaar kun je ook veel verdriet aan. Maar het verdriet maakt ook dat je niet alles goed kunt overdenken. Ook zag ik pas later dat we in ons gezin allemaal ons eigen verdriet hadden. Mijn man ging niet dood, hij werd mijn ex. De gewaarwording dat ik vanaf de dag van zijn vertrek niet meer van hem mocht houden, dat heb ik een hele lastige gevonden. De vader van mijn kinderen is niet dood, hij is nog steeds hun papa, hoewel op afstand. Het geeft in ieder geval veel verdriet en onzekerheid.

Het zal niet bij iedereen zo verlopen, mag ik hopen, maar voor mij voelde het dat met het vertrek van je man, ook heel zijn familie uit mijn leven verdween. Dit is ook een stukje doodgaan. Er ineens niet meer toe doen voor mensen waar je 28 jaar over de vloer kwam, dat is niet te vatten.

Wat ik ook later doorhad is dat ik door mijn eigen verdriet, niet bewust naar al het verdriet van de kinderen gehandeld heb. Er ontbreken stukjes. De kinderen waren na een tijd ook in de weekenden bij hun papa. Ook die momenten krijg je niet mee. Er is ineens een deel van het leven van jouw kinderen waar jij  buiten gesloten wordt, dat heb ik ook moeilijk kunnen accepteren, zeker omdat ze nog vrij jong waren.

Alles wordt weer gewoon

Maar na jaren word je op een dag weer wakker, ga je weer gewoon voor de kinderen zorgen, gewoon brood smeren, ga je zelf gewoon weer aan het werk. Het enige verschil is, dat je op een gegeven moment bedenkt dat je vooruit aan het gaan bent, dat je al een tijdje niet meer met een vervelend gevoel aan het verleden gedacht hebt. Dat de moeilijke tijd na de scheiding overgegaan is in een nieuwe tijd.

Verdriet slijt dus echt. Het maakt wel littekens, want soms kan door een kleinigheid enig verdriet weer opgerakeld worden. Maar dat geeft niet, dat duurt maar even. Het geeft mij dan ook weer een moment om te overdenken hoe goed ik en de kinderen ons hier doorheen hebben geslagen. Ik ben dan echt trots op mezelf. Maar zeker ook op mijn zoon en dochter.

Sterker geworden

Afgelopen vrijdag had mijn dochter haar Sweet Sixtien feestje, omdat we daar vorig jaar nog niet voor klaar waren. Volgende week wordt ze al 17 jaar. Het was echt haar feest. Het was een genot haar te zien glunderen. Ik ben dan zo trots op haar, hoe ze zich beweegt tussen leeftijdsgenoten, hoe ze vooral zichzelf blijft en niet mee huppelt om ergens bij te horen. Terwijl dit zeker voor problemen heeft gezorgd in haar directe verleden. Maar ze is sterk geworden.

Mijn zoon is op haar feestje echt haar grote broer, die bezorgt over haar is  en er voor wil zorgen dat dit voor haar een super feest wordt. Ik vind het bijzonder om te zien hoe ze vrij en open zijn, dat ze ondanks hun puberleeftijd, zich niet geremd voelen door mijn aanwezigheid. Ze hebben waardering voor mij en zijn blij met me, dat tonen ze door een knuffel of een kus, ook al staan al hun vrienden erbij.

Trots als een pauw

Als alleenstaande ouder vond ik het soms lastig alles zelf te moeten beslissen en te moeten regelen. Wanneer je echter iets verder in de verwerking van een scheiding komt, ging ik dat juist als iets positiefs ervaren. In overleg met de kinderen bedacht ik wat goed was, daar hadden we verder niemand voor nodig. Op school gaat het met allebei goed, ze zijn sociaal, ze genieten van het leven dat we weer opgebouwd hebben. Trots als een pauw, zo voel ik me met regelmaat. Moet jij ook doen.

Delen:
Facebook Twitter Icon
 

Singlessite Nieuwsbrief

Vraag de gratis nieuwsbrief aan en ontvang tips en nieuwtjes over reizen, relaties, daten, reizen en uitgaan plus onze doe mee & win acties!

Pijlers
Ja, mijn gegevens mogen gebruikt worden om mij speciale aanbiedingen te doen, ik ga daarom akkoord met de algemene voorwaarden van Singlessite.nl en het ontvangen van de nieuwsbrief.
 

advertentie

gerelateerde artikelen

Een op vijf Nederlanders ruziet vaker met partner door coronacrisis

Maar liefst negentien procent van de Nederlanders maakte het afgelopen jaar...

Vraag jezelf dit af wanneer je overweegt terug te gaan naar je ex

In de tijd vlak na de relatie over gaat, voel je...

Kinderen van gescheiden ouders hebben minder liefdeshormonen

Mensen die nog kinderen waren toen hun ouders gingen scheiden, hebben...

10 tips om je tweede relatie te doen slagen

Een nieuwe relattie beginnen na je scheiding is niet eenvoudig. Met...

Hoe sterk is jouw (prille) relatie?

Er zijn bepaalde situaties die zullen testen hoe sterk je relatie...

singlessite gidsen

Relatiebureau gids

Toe aan een échte relatie, dan...

Erop uit gids

Je vriendenkring uitbreiden is...

1ouderreizen gids

Ontdek ook de voordelen van eenoudervakanties!...

Zonvakantie gids

Dol op de zon, vitamine D en op...

advertentie