Paar maanden terug op een feest geweest voor een gouden bruiloft en daarna bij een dubbele zilveren bruiloft. Ik weet niet hoe dat zit in de rest van Nederland, maar in het zuiden lijkt het of dit soort momenten juist weer gevierd gaan worden. Wanneer je samen met een partner zoveel jaren al gelukkig bent, dan is dat wel een feestje waard.

Het leven vieren

Als fotograaf mag ik wel vaker getuige zijn van een familie feest. Alle bruiloften die je kunt bedenken worden hier gevierd. Het lijkt alsof de mensen die wel de 12 en 1/2, de 25 of de 50 halen samen daar juist meer van bewust zijn, dat toch bijzonder is. Er zijn zoveel meer stellen die dit niet halen.  Om de herinnering na die speciale dag nog vaker te kunnen herbeleven zijn foto’s een welkome hulp. Ook de familieleden, die ondanks leeftijd of ziekte, deze dag kunnen meebeleven, moeten op de foto vastgelegd worden, voor later. Nu zijn ze er nog.

Lastig

Aanwezig zijn bij andermans feestjes vind ik best lastig. Gelukkig heb ik het gevoel dat ik echt wat toevoeg door te zijn en te doen hoe ik ben, namelijk me zelf. Ik kan echt blij zijn voor de echtgenoten en hun gezin. Voor de opa’s en oma’s, die dat nog in goede gezondheid mogen meemaken. Voor de overige familieleden die stralen van blijdshap voor hun broer of zus.

Emotioneel

Emotioneel kan ik er van worden als de kleine kinderen een stukje opdragen voor hun papa en mama. Of als de grotere kinderen een hele act in elkaar zetten en hun ouders vol trots zitten toe te kijken. Ik zie de ogen van de ouders vochtig worden, die van mij doen gewoon mee.

Verdrietig

Verdrietig kan ik er van worden bij het idee dat mijn kinderen nooit zo’n stukje voor hun papa en mama kunnen maken, dat zij al jaren niet alleen geen happy family thuis hadden, maar daarboven nog extra verdriet door een scheiding.

Eenzaam

Eenzaam kan ik me voelen als ik zie hoeveel betrokken genodigden er zijn om het echtpaar te feliciteren. Mensen die in de loop van de jaren om hen heen verzameld zijn, zoals familie en vrienden. Na een jarenlange relatie, die plots ophoudt, houden ook plots de contacten met de helft van de familie op, Het zelfde geldt voor het aantal vrienden.

Jaloers

Laatst was ik op een heel fijn feest, bij mensen die 12 en ½ jaar getrouwd zijn. Er stond een lange rij met allemaal blije mensen te wachten om het gelukkige paar te feliciteren en te kussen.  Het werd een heerlijke dansavond, iedereen heeft de hele avond op en rond de dansvloer gestaan, met de nodige drankjes. Tijdens dit feestje voelde ik een soort jaloersheid in me komen, toen ik me bedacht dat mensen zoals ik, met mijn gebroken gezin, nooit meer zo’n feestje kunnen krijgen.

Een feestje waarin iedereen uit je verleden gewoon aanwezig kan zijn, een feestje  waar je kan terug kijken op de mooie dingen van het leven, want die zijn er volop geweest. Een feestje waarin je familie je familie gewoon is en zal blijven. Een feestje waarin de kinderen zonder iemand voor het hoofd te stoten trots kunnen zijn op beide ouders.

Onverwerkt verdriet

Dat ik dit allemaal bedenk tijdens het maken van foto’s op mooie feestjes met allemaal prettige mensen om me heen, doet me wel beseffen dat ik mijn gevoel en mijn verdriet over mijn verleden nog niet verwerkt heb. Ik gun andere mensen echt alle het geluk van de wereld, maar voor mezelf zou ik dat toch ook  graag zien. Ik zou graag een tweede kans krijgen in het leven. Ik snap ook dat dit alleen maar kan door te accepteren dat hoe het nu is, nu eenmaal zo is. Dat terug blijven kijken geen zin heeft.

Iedere dag een klein feestje

Wil ik een tweede start, dan moet ik vanaf nu vooruit kijken, mijn verlies nemen, mijn leven gaan leven, samen met mijn kinderen en mijn vriend en mijn familie en vrienden die zijn gebleven en met de vrienden die er zeker ook bijkomen. Ik moet er zelf voor gaan zorgen dat ik ooit weer klaar ben om mijn eigen feestje te geven. Maar eerst moet ik er voor gaan zorgen dat iedere dag al vast een klein feestje wordt.