Hoe vaak hoor je wel niet dat men elkaar ontmoet heeft op een huwelijk van een ander? Of dat na het aanwezig zijn op een huwelijk de kriebels zo hoog op kwamen zetten dat er ineens allerlei aanzoeken gedaan werden. Of lijkt het maar zo? Zijn het gewoon stoere verhalen die veel verteld worden maar niet op de waarheid berusten?

Ik heb in mijn leven nog niet heel veel huwelijken meegemaakt. De meeste van mijn vrienden hokken. Toch heb ik de afgelopen paar maanden 2 huwelijken achter de rug. Niet van mezelf natuurlijk. Het eerste huwelijk was een soort van moetje en dus lekker als eerste op maandagochtend gepland. Zonder poespas. Alleen wat familie en trouwe vrienden bij het stadhuis, taart met koffie daarna en als afsluiting met een nog kleiner clubje een lunch. Ik was bij het stadhuis en de koffie. Had er de hele ochtend voor vrij genomen. Dat bleek niet nodig.

Letterlijk na 15 minuten stonden we weer buiten. En dat duurde de ambtenaar van de burgerlijke stand nog te lang. Hij stond al zonder gewaad bij de buitendeur op ons te wachten terwijl wij het kersverse echtpaar feliciteerden. Het feliciteren moest eigenlijk ook buiten gebeuren. In alle verwarring zijn er dus geen goede foto's gemaakt met de familie erbij. Dat is iets wat de bruid nog wel een klein beetje dwars zit.

Afgelopen weekend was er een uitgebreidere bruiloft van een collega/vriendin/carnavalmaatje. Dit (inmiddels) echtpaar is al 14 jaar samen en heeft ook al twee kinderen. Maar vond het toch tijd om te gaan trouwen. Alle toeters en bellen erbij. 's Middags in het gemeentehuis zat ik naast twee collega's die het allebei van emotie niet droog konden houden. Deze ambtenaar had wel de opdracht gekregen een praatje te houden. Ik zat met samengeknepen billen, kromme tenen en een gezicht strak in de plooi te luisteren naar het levensverhaal van het bruidspaar en dat van de kinderen. En dat is nog tot daar aan toe. Maar het toontje… verschrikkelijk. Zo zalvend, zo kwelerig echt te zoetsappig voor mijn doen. Maar alle dames om mij heen kregen onmiddellijk trouwkriebels.

Vroeger heb ik natuurlijk ook gefantaseerd over die Sissi-jurk en het feest met de duiven en natuurlijk ook die openingsdans. Maar met de jaren vervloog de romantiek en hoefde het van mij niet zo nodig meer (ook makkelijk beslissen als je toch geen relatie hebt). Maar nu na deze twee huwelijksvoltrekkingen werd mijn mening ééns te meer bevestigd. Ik hoef niet te trouwen. Een te snel is niet leuk maar zo'n praatje. Blehhh Ik ben er nog misselijk van.