Om mij heen stoppen de laatste tijd steeds meer mensen met roken. De hoofdoorzaken zijn natuurlijk de eigen gezondheid, het weer beter kunnen ruiken, zelf ook weer beter ruiken (met name uit de mond) maar ik denk zelf dat het rookverbod in de horeca dat over enkele weken in gaat ook een rol speelt.

Zelf hoef ik gelukkig niet te stoppen met roken, dat heb ik jaren geleden al gedaan. De vraag is of ik eigenlijk ooit wel begonnen ben. Als puber heb ik er zo af en toe eens één opgestoken. Vond het niet echt vies maar ook niet echt lekker. In eerste instantie dacht ik stoer mee te kunnen doen. Later toen ik dacht stoer te zijn door juist niet te doen wat andere deden en toen ik bedacht dat roken zeer slecht voor je stem was en ik toch echt logopedist wilde worden besloot ik mijn pijp aan Maarten te geven. Dat is dus gelukkig een verslaving die ik niet hoef af te leren.

Toch ben ook ik verslaafd. Ik ben verslaafd aan eten. Tja nu hoor ik iedereen denken, "Wie niet?". Want als je niet eet ga je dood. Dat klopt, dat is ook zo. Zo is ook iedereen verslaafd aan drinken want als je niet drinkt ga je ook dood. Maar ik kan het eten echt niet laten staan. Althans niet zo vaak als zou moeten. Met mijn 1 meter 70 en mijn 70kg ben ik niet te zwaar. Maar ook niet te licht. Met een vader en moeder die aan de forse kant zijn moet ik dan ook erg oppassen met wat ik eet. In mijn studententijd deed ik dat niet en dat resulteerde in wat overgewicht. Met flink trainen en goed opletten heb ik dat weer weten te herstellen maar dat kostte me een moeite. En nog.

Ik kan een week niet snoepen maar moet mezelf dan belonen met eten. In het begin dat ik besluit minder te eten en te snoepen beloon ik mezelf dezelfde dag al. Aan het einde van de dag ben ik zo trots dat ik de hele dag niet gesnoept heb dat ik van mezelf echt wel twee stroopwafels mag. Of toch drie? Wat ben ik dan boos op mezelf en teleurgesteld. Waarom stop ik dat dan toch in mijn mond. terwijl ik het doe weet ik dat het fout is en toch gaat die hand weer naar die mond.

Als ik weer probeer niet te snoepen gaat het toch mis. Die ene mars in het weekend, dat ijsje 's avonds omdat het zo mooi weer is. Er is gewoon altijd wel een smoes dat ik van mezelf toch wat lekkers mag. Ook het feit dat ik niet meer in de ontkenningsfase zit is voor mij een beloning waard. Het is een spiraal waar je zomaar niet uit komt.

Je kan er ook zomaar niet met iedereen over praten. "Dan stop je dat dropje of die zak met drop toch niet in je mond. Hoe moeilijk kan dat nou zijn?" Als je dat zelf niet hebt dan snap je het ook niet. Ondertussen doe ik poging nummer zoveel om niet meer te snoepen. Ik ben al 2 weken en 3 dagen clean. Maar ik voel het nu al weer aankomen. Ach het helpt toch niet. Die ene Toblerone reep op zaterdagmiddag maakt toch echt niet uit. Langzaam voel ik me al weer wegglijden en dat terwijl ik nu net zo gemotiveerd was.

Over 4 weken ga ik al weer op vakantie en wil ik toch echt in die bikini. Maar het lukt me niet, ik glijd weg. Bestaat er geen AE (anonieme eters) community die mij en vast vele anderen kan helpen?