De vrijgezelle status heeft wat mij betreft vele voordelen. In het geval van de gemiddelde single vrouw, om er maar ’s een te noemen: je hoeft nooit meer naar bloody sportprogramma’s te kijken. Wat een opluchting is dat nog steeds, zo’n twee jaar na de bevrijding, nu voorbij een groen veld of een peloton wielrenners zappen zonder de pijlsnelle blik opzij of een huisgenoot het opgemerkt heeft.

Een nadeel – in mijn geval – is dat technische klussen blijven liggen. En da’s een rekbaar begrip, het gaat van elektrische mikmak tot het opnieuw verven van een beschimmeld badkamerplafond. Val mij daar niet mee lastig. Met mijn geluk is het beter dat ik nog geen spijker in een muur sla. Mijn advies: houd een geduldige broer van een vriendin achter de hand, die ook nog ’s om de hoek woont. Ideaal, en de dag dat ik hem niet kan vertrouwen met mijn huissleutels vergaat de wereld.

Ook super: je hebt je bed weer voor jezelf. Niet dat er door de verschillende relaties heen zo’n strijd was om de dekens maar wel over het tijdstip van naar bed gaan. Ik ga zelf graag laat naar bed, kan toe met een korte nachtrust en besteed de avonduren met nuttige bezigheden in combinatie met informatieve programma’s op buitenlandse zenders. Dan wil je niet elke dag sikkeneurig gegrom als je niet tegelijkertijd om half tien mee op stok gaat.

Wat ik mij wel afvraag is hoe ik slaap. Ik weet al van logerende vriendinnen dat ik neig naar een snurk nu en dan en dat op zich is al gênant genoeg maar het beddengoed is één grote puinhoop elke ochtend en ik word vaak gedesoriënteerd onderin het bed wakker. Onlangs vatte ik het plan op om een camera op mijzelf te richten gedurende de nacht om mijn onbewuste bewegingen eens vast te leggen. Bij het terugzien van de beelden zie ik me daar ineens iemand door het beeld lopen zeg.

Nee, gekheid! Maar een leuk uitgangspunt voor een griezelscript. Ik kan mezelf wel de stuipen op het lijf jagen de enkele nacht dat ik niet in slaap kan komen en doordenk over wat een alleenwonende vrouw kán overkomen. Er ligt een oude hockeystick onder m’n bed en ik stel mij voor dat ik in blinde paniek toch grote schade kan toebrengen aan de insluiper alvorens ik hem over het balkon mep. Maar ik woon redelijk veilig op twee hoog in een portiekwoning. Hoop ik dan maar. Toch schrok ik mij een hoedje toen ik vandeweek naar een enge film keek en er ineens een lamp kapot sprong.

En zo waren er nog wat ‘toevalligheden’ die deden vermoeden dat ik niet alleen in huis was want los van het fysieke gevaar door andere mensen, is er natuurlijk meer tussen hemel en aarde; een dopje van een plastic fles in de keuken dat zichzelf zomaar lanceert, een deur die door onvoelbare tocht ineens dichtslaat of juist langzaam opengaat alsof er iemand binnenkomt en de verwarming die afkoelt met de incidentele harde knal die je hart lamlegt. En dan lig je toch maar alleen te ronken aan het voeteneind.

Maar waar ik pas echt de rillingen van krijg: vlak voor ik ga slapen krijg ik een sms van een vriendin, of ik ooit nog zou willen samenwonen. Alsjeblieft zeg, wil je dat nooit meer doen?! Het koud zweet breekt me gelijk uit, als ik maar geen nachtmerries krijg. Ik kijk nog maar snel even naar iets op de BBC om mijn gedachten te verzetten. Dan nog liever die poltergeist, heb ik overdag tenminste geen last van en sport interesseert hem hoegenaamd niet.