‘Meid, je stráált!’ kirren mijn vele collega’s als ze horen van mijn romance. Ja hoor, alsof dat daardoor is en niet door de immer heersende vochtige warmte op kantoor. En het tikje neerbuigende ‘Ik vind het zó leuk voor je’, waarbij ze even in mijn arm knijpen en berustend knikken dat mij na al die tijd zoiets fantastisch is overkomen, daar word ik ook een beetje simpel van.

Is iedereen vergeten dat ik in mijn singletijd niet één keer heb geroepen dat ik een nieuwe liefde wilde? Liep ik soms ineengedoken snikkend door de gebouwen, dat ze nu zo ‘blij’ voor me zijn? Neen. Sterker nog, de oplettende kijker heeft mij juist zien opfleuren sinds de bevrijding in 2007. Omdat ik mijzelf weer zo’n geweldig leuk wijf ging vinden. Zeer heilzaam zo’n tijd in je up, je bent zelf je beste gezelschap, als je om jezelf kunt lachen tenminste en ik vind mijzelf hilarisch.

Een vriendin in een tamelijk moeizame relatie vindt het frustrerend dat haar partner niet ziet hoe geweldig zij is, zij bedoelt: alles aan de kant schuift om net zo vaak bij haar te willen zijn als zij bij hem. Zij zit nog niet op het punt dat zij het niet nodig heeft dat iemand anders haar geweldig vindt. Ik raad haar aan dat ze beter eens ophoudt met verwachten dat haar vriend precies hetzelfde wil als zij en dat ze de tijd neemt om de zaken te inventariseren.

Natuurlijk niet, we volharden in duwen en trekken want hij verandert wel als hij inziet wat een vangst zij is. Uhuh. Mensen veranderen niet zomaar. Je kan compromissen sluiten of ergens in berusten als je dat voor elkaar over hebt, maar ik zou toch niet willen dat iemand van mij verlangt dat ik na 40 jaar maar even wat karaktereigenschappen omgooi. Tot ziens.

Nu, na zo’n drie maanden single-af zijn, doet zich voor dat ik weliswaar heel veel genegenheid voor mijn geliefde heb ontwikkeld maar ik merk ook dat ik 1) ernstig tijdgebrek krijg op een aantal andere vlakken en 2) goed in de gaten moet houden dat ik niet weer zomaar word hoe ik denk dat de ander mij hebben wil. Vrouwendingetje, foutje in onze constructie: gaan zitten denken voor iemand anders.

Ik constateer dat ik mijn vriend onderschat daardoor. Hij is er ook 40, heeft derhalve plenty levenservaring en hij reageerde lang zo sip niet als ik verwachtte toen ik zei dat ik een zeker weekend pas een dag later ten tonele zou verschijnen. De zorgvuldig voorbereide onderbouwing daarvan had niet gehoeven; het kwam hem eigenlijk wel goed uit. En bedankt.

Maar inderdaad: ieder z’n eigen leven en samen de leuke dingen doen was de insteek toen wij hieraan begonnen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik die avond toen ik alleen thuis was vond dat ik de verkeerde keuze had gemaakt want ik zat ‘m te missen. Muts. Toch meen ik tussen de regels door dingen te horen die neigen naar méér dan wat wij nu hebben en in weerwil van de verliefdheid vrees ik dat er bedoeld wordt: over een poos gaan wij echt wel samenwonen hoor.