Toen ik alweer bijna twee jaar geleden besloot te gaan studeren naast mijn werk, kreeg ik verschillende reacties uit mijn omgeving. De meeste mensen waren toch wel vol bewondering. Eén opmerking die ik toen en nu nog veel hoorde was: "Als je single bent en geen kinderen hebt, heb je daar natuurlijk genoeg tijd voor. Ik zou dat niet kunnen combineren hoor met mijn gezin, partner en baan". Dat is een opmerking die ik vaak te horen krijg en ik ga er vanuit dat andere singles zonder kinderen dat kunnen beamen.

Het is aan deze mensen niet uit te leggen dat ik ook 24 uur in een dag heb en dat ik ook geen uren over houd. Mijn dagen zijn ook gevuld net als die van ieder ander. Ik begrijp dat mijn dagen niet gevuld zijn met het verzorgen van mijn kinderen of het vrijen met mijn partner. Ik heb een andere daginvulling maar ook ik heb was, moet koken en eten en heb een baan, ook ik kan maar een beperkt aantal dingen doen in die 24 uur. Deze ouders die mij dat vertellen, lijken mijn bezigheden dus minderwaardig te vinden aan die van hun.

Afijn toen ik ging studeren moest ik kijken waar ik die tijd vandaan ging halen. Wat ging ik minder doen om uren vrij te maken voor een studie? Eén ding was duidelijk: mijn studies (ik deed er twee) zouden niet ten koste gaan van mijn sociale leven. Ik studeerde 's nachts of op het werk. Ook stofzuigen, dweilen, afwassen, strijken en zo nog wat huishoudelijke klusjes moesten er aan geloven. Helaas, geen tijd.

Nu de ene studie voorbij en de andere in de afrondende fase is en ik op mijn dooie gemak eens terug kan kijken of mijn missie geslaagd is, moet ik toegeven dat het niet gelukt is. Het is mij als single niet gelukt om 32 uur te werken, 8 te reizen van en naar mijn werk, 2x per week te sporten , te slapen, twee studies te doen én een sociaal leven te onderhouden.

Maar of het helemaal mijn schuld is… Het leek wel of mijn vriendinnen voor mij besloten dat ik geen sociaal leven meer kon hebben. Ze vroegen me niet meer mee uit. Maar nog opvallender ik vroeg hen niet meer mee uit. Want dat is, zoals nu is gebleken, het euvel. Ik ben de aanzwengelaar. Als ik niks regel doet een ander het ook niet en zit iedereen s' avonds 'lekker op de bank'. En als ze dan uit gingen vertelden ze me achteraf dat ze me niet gevraagd hadden omdat ik "toch wel zou moeten studeren". Zelfs nu nog terwijl de tijd van studeren toch al weken achter de rug is.

Kortom ook een single zonder kinderen kan niet studeren zonder dat daar consequenties aan verbonden zijn. Behalve vakinhoudelijk heb ik de afgelopen periode ook privé heel veel geleerd. Nu het geleerde zowel op mijn werk als privé maar eens in de praktijk gaan brengen.