Stelletje
Ik opende mijn ogen uit een wat warrige slaap. Mijn arm sliep nog en mijn nek was stijf. Waar was ik ook al weer? Het licht was zo fel dat ik er even aan moest wennen. Ik had mijn ogen wel open maar zag nog niks. Langzaam werd alles weer helder. Het strand! Ik was op mijn buik op mijn badlaken in de hete zon in slaap gevallen.

De eerste beelden die tot me doordrongen waren die van een verliefd stelletje. Ze waren kennelijk net naast me komen liggen want ik kon me niet herinneren dat ze er daarnet ook al waren. Hoe ik kon zien dat ze verliefd waren? Een mooie donkere jongen met een schitterende bos donkere krullen lag half op een zo mogelijk nog mooier egaal zongebruind meisje. Zij lag op haar buik en hij lag half op haar rug haar schouders en nek te zoenen. Hij liet een heel spoor van hele tedere kusjes achter op haar rug. Alsof hij een schatkaart aan het uittekenen was die eindigde bij de mooiste en kostbaarste schat van de wereld.

Hij verplaatste zich kusje voor kusje richting haar oor. Dit terwijl hij met zijn vingertopjes zachtjes over haar bovenarmen kriebelde en af een toe met zijn heupen tegen haar billen bewoog. Na een tijdje draaide ze zich om zodat ze op haar rug kwam te liggen. Dit weerhield hem niet. Integendeel het leek het stimuleren om door te gaan. Hij zoende haar buik, de randjes langs haar bikinitopje, haar nek, geen plekje liet hij onbezoend achter. Als hij af en toe 'per ongeluk' langs haar mond kwam gaven ze elkaar een zwoele lange zomerzoen. Er werd geen woord gewisseld terwijl zij deze weldaad van zoenen onderging.

Ik had me nog niet verroerd en lag doodstil naar dit tafereel te kijken terwijl ik langzaam wakkerder werd uit mijn slaap. Ik verdraaide een beetje om te proberen de tintelingen in mijn armen tot stoppen te brengen. Maar het tintelende gevoel verspreide zich eerder over mijn hele lijf. Ik kon mijn ogen niet van het stelletje af houden en kon ze, nu ik wat wakkerder werd, beter bekijken.

Je kon goed zien dat deze jongen ervaren was op het gebied van verleiden en voorspel. Zoveel gevoel en zoveel tederheid. Het was bijna onmannelijk. Deze jongen had werkelijk een prachtige bos haar en een mooie donkere huid zoals Basken die kunnen hebben. (Ik lag tenslotte in het Baskenland op het strand.) Maar waar waren eigenlijk de haren op zijn benen, waar waren zijn mannelijke schouders en armen? Nu ik hem eens goed bekeek kon ik hem niet meer geven dan 15 jaar. Het meisje leek ook al niet veel ouder. Zo jong al zo'n talent. Die jongen zou nog een hoop vrouwenharten gaan breken maar op dit moment was hij verre van dat.

Daarom nog zo teder, daarom nog zo zacht. Hij was nog geen man maar een jongen. Ik heb uit respect voor de ouders van deze kinderen mijn ogen maar weer dichtgedaan. Of was het heimwee naar de tijd dat ik nog zo jong, verliefd en onbezorgd was en op het strand heb liggen vrijen?