Tijdens ouderavonden lang, lang geleden kregen mijn vader en moeder wel eens de vraag of hun kind zich vaak moest verdedigen tegen een oudere broer ofzo, vanwege de houding die ik toentertijd wel eens liet zien als spelletjes uit de hand liepen. Geenszins, ze is onze enige kleine meid. Maar ik had wel mijn moeders woorden in de oren geknoopt: je laat je de kaas niet van je brood eten.

Toen ik tien was verhuisde ik van een zwarte kousengemeente naar een kleine katholieke stad en in die tijd en zelfs op die leeftijd was de overgang opmerkelijk. De jongens waren er erg veel vrijer en het duurde niet lang eer ik de eerste roomse hand op mijn achterwerk had. De brutale paap kreeg een pets van me en mijn reputatie was een feit.

Misschien heeft die tijd mij wel meer gevormd dan ik dacht. Ik ben nog altijd geen allemansvriend, fingeer een koortslip als het grote gezoen tussen collega's plaatsheeft op de eerste werkdag van het jaar en als iemand mij een vriendschappelijke por in de rug geeft verstijf ik volledig. Mij is eens uitgelegd dat die reactie komt doordat je je diepste gevoelens in je rug bewaart. Dat zal het zijn.

Ik ben het type mens - concludeer ik op deze hoge leeftijd zelf maar - dat je moet leren kennen om te mogen. Men vindt mij 'temperamentvol', maar wat ze eigenlijk bedoelen is dat ze mij een kattenkop vinden. Au fond ben ik een wattenschijfje dat meebrult met zielige films en het leed van de wereld en het is waar dat ik van 0 naar 100 kan in vijf seconden maar wat men verzuimt te onthouden is dat ik net zo snel weer terugga.

Het is een wetenschappelijk feit dat 19 % van de mensheid je per definitie niet mag, hoe hard je ook je best ervoor doet. Vanaf het moment dat ik dit weet probeer ik mijn schouders op te halen bij alle figuren die zo kortzichtig over mij denken. Maar vandaag kwam ik op kantoor een exemplaar tegen voor wie ik die 19 % representeer en op mij werkt hij als een rode lap op een stier. Al op het moment dat wij voor het eerst de hand schudden, dacht ik: wat ben jij een eikel. Wat zullen de eekhoorns hun ogen uitkijken als jij in het bos wandelt, zo'n grote hebben ze nog nooit gezien.

Tegen z'n pensioen aan, sluipt hij de hele dag door het gebouw en het enige wat hij doet is bedenken waar hij nou weer onnodig commentaar op kan leveren en in kan stoken. Vanwege zijn seniorstatus springt iedereen in de houding maar ik ga nóóit buigen voor zo'n fossiel onderkruipsel, ook al is het carrièrewijs nog zo'n goed idee. Ik wil alleen maar beledigende dingen roepen en slaan en net zolang doorgaan tot hij huilend het gebouw uit rent en nooit meer terugkomt.

Hoe is zo'n man thuis, staat hij daar ook aan deuren te luisteren? Heeft zo iemand vrienden of heeft hij in zijn leven juist maar 19 % die hem wel verdraagt? En toch klimt zo'n jakhals hoog op de zakelijke ladder. Moraal van het verhaal: ik krijg het niet bedacht. Een achterbakse inslag strekt tot aanbeveling? Stiekeme inborst vereist? 't Geeft niet als iedereen achter je rug om z'n vinger in z'n mond steekt bij wijze van: braak, daar was hij weer?

Neuh... ik probeer het nog maar een poosje op de ingeslagen temperamentvolle weg met mijn 81 % van de mensheid, mijn feestjes zitten goed vol, verraders niet welkom. Plakje pittige kaas, iemand?