Eergisteren, toen ik nog maar 20 was, had ik niet een vastomlijnd idee van hoe mijn leven zou worden maar ik vermoed dat ik wel dacht aan een keer trouwen en een gezin. Want dat was normaal. Ergens sluimerde de wens om een bestaan in Spanje op te bouwen gezien mijn toen al jarenlange fascinatie voor het land, de taal, de muziek. Maar die gedachte verdampte toen ik tijdens een stageperiode (elders in Nederland nota bene) vaststelde dat ik ernstige heimweeklachten had. Mijn maag werd er ongelukkig door en elk vrij moment treinde ik naar huis.

Met het komen en gaan van de jaren en de vriendjes bleef in stand dat ik het weliswaar heel plezierig vond om alleen te wonen, maar: op enig moment zou ik toch een man treffen met wie ik mijn leven zou gaan delen en een huis ging kopen, want dat was normaal. Over de kinderwens ging ik mij al wel afvragen waar die bleef. Heb toen nog met één geliefde een paar meter van het stadhuis gestaan om in ondertrouw te gaan maar mijn maag draaide zich om bij het idee, en ik dus ook maar.

Met mijn dertigste was ik met een meneer die in mijn ogen mijn partner for life kon worden, hij behelsde veel eigenschappen die ik wenste: een sexy beer, beetje verstrooid, goeie humor, ambitieus, intelligent. Wel een paar dingen die ik anders had gewenst: een keer uitspreken dat hij ook met mij verder wilde was leuk geweest, alsook iets minder op de penning, zeker gezien het salaris dat hij meebracht. Toen ik op enig moment weer voor jan boterletter bij de pinautomaat stond omdat ik de uitgaven deed en hij niet vond ik het welletjes. Exit Dagobert Duck na deze laatste stomp in de maag.

Een adempauze van twee jaar in een nieuwe woning. Ik stortte mij op mijn werk, de tijd die over was ging naar het café met de vriendinnen en ik ging nooit meer toestaan dat iemand mij zoveel liefdesverdriet kon doen. Echter. Een vasthoudende man wist mij met horten en stoten toch over te halen, en tijdens een bezoek aan een keukencentrum begon ik te geloven dat ik het misschien nog eens moest proberen. Het is tenslotte wel normaal dat je je leven met iemand deelt.

Jammer maar helaas, de man had een kind en een stiefkind bij een boze ex en die situatie bracht mij door de jaren heen best veel stress. Ik vroeg mij daardoor zelfs af hoe iemand óóit nog een kinderwens kon hebben. Op de dag dat ik de twee jongens zou ontmoeten ontwikkelde ik maagklachten van heb ik jou daar. Het bleek een acute blindedarmontsteking, die ontmoeting heeft nooit plaatsgehad en alsof dat nog geen teken was: toen wij terugreden na een bezoek aan een mogelijke gezamenlijke woning en er een beslissing over moest worden genomen, kon de auto middenin de polder aan de kant want ik moest over mijn nek.

Het huidige interbellum duurt alweer twee gelukkige jaren. Mijn maag en ik zijn er inmiddels veertig, het gaat erg goed met ons en wat is nu helemaal normaal? Wel, voor mij: mijn nieuwe onderbuurman uit Sri Lanka die zulke fantastische kookluchten produceert en die voor mij een volledige maaltijd komt koken, nadat ik hem slechts om een paar recepten vroeg. En mijn buurvrouw die zojuist aanbelt omdat ze zichzelf heeft buitengesloten en met haar 62 jaar over mijn balkon naar het hare klautert.