In een goede relatie ligt je loyaliteit in eerste instantie bij je partner. Althans in mijn definitie van een goede relatie. Over die definitie kan natuurlijk uren gediscussieerd worden. In eerste instantie ligt je loyaliteit altijd eerst bij jezelf. Maar ik vind (en wellicht ben ik daar wel wat naïef in) dat wanneer je in een relatie zit je loyaliteit, direct na jezelf, bij je partner moet liggen. Maar hoe zit dat met singles? Aan wie moeten die in na zichzelf loyaal zijn?

Een vriendin van mij is momenteel verliefd. Helemaal hoteldebotel tot over haar oren verliefd. Niks mis mee zou je zeggen. Maar dat is niet helemaal waar. Ze zit namelijk nog midden in een relatie. En ook niet zomaar een relatie. Ze zijn getrouwd en er zijn zelfs kinderen in het spel. Verliefdheid kan je niet tegenhouden. Dat wat je ermee doet wel. Ze houdt me redelijk op de hoogte van alles wat er speelt. Daarmee lucht zij haar hart en stort ze het mijne vol. Ik ken haar man en ook haar kinderen. Ik ken ze echter niet heel goed. Meestal spreken we zonder partners af (ook omdat ik er geen heb). Door mij in haar complot te betrekken voel ik me ook al schuldig. En dat terwijl ik haar man niet zomaar tegen het lijf zou lopen en hem dus ook niet per ongeluk iets zou vertellen. Het zou ook niet in me op komen op dat expres te doen omdat ik vind dat het iets tussen hun tweeën is. Maar als hij nu vreemd zou gaan en ik zou erachter komen, zou ik het haar dan wel vertellen? Misschien wel. Maar eigenlijk is dat niet eerlijk het is toch iets tussen hen? Mijn loyaliteit ligt dus meer bij haar dan bij hem. Zij is dan ook mijn vriendin. Als mijn man vreemd zou gaan en mijn vriendin zou het weten en niet zeggen zou ik haar net zo verachtelijk vinden als dat ik hem vind.

Nog een situatie: In mijn familie heeft ongeveer twee jaar geleden een scheiding plaatsgevonden. De een wilde niet langer meer bij de ander blijven. De laatste was ook al jaren niet meer gelukkig maar wilde eigenlijk niet scheiden. Toch zijn ze uit elkaar gegaan. De kinderen waren al volwassen en er waren zelfs al kleinkinderen in het spel. Degene die niet wilde scheiden is de bloedverwant en was ook al diegene die al jaren alleen naar verjaardagen kwam. Omdat er nieuwe aanhang is in de familie had mijn moeder besloten de bloedverwant en de kinderen en kleinkinderen voor tweede kerstdag uit te nodigen. Iedereen reageerde enthousiast. Totdat de (ex)koude kant er reuk van kreeg. Hoe durven wij de kinderen uit te nodigen en in een lastig parket te brengen met de kerstdagen? Deze koude kant stuurde zelfs sms-jes naar mijn moeder. Op een avond zat ik alleen in het huis van mijn ouders toen deze koude kant weer belde om te klagen en te schelden. Ik nam onbedacht op met als gevolg dat ik een verhaal kreeg. Toen ik afsloot met dat ik wel door zou geven dat er gebeld was, kreeg ik een smeekbede dat ik dat maar niet moest doen. Ik heb dat toegezegd. Toen s’avonds mijn moeder vroeg of er nog gebeld was heb ik nee gezegd. Ik had dat nu eenmaal afgesproken. Ik heb dus tegen mijn moeder gelogen om mijn woord aan een vage ex-koude kant te houden. Dat zit me nu dus dwars. Ligt mijn loyaliteit bij zo iemand boven die van mijn eigen moeder? Ik had natuurlijk van alles anders aan kunnen pakken. Maar terug draaien kan nu niet meer.

Als single ben je continu aan het zoeken bij wie je loyaliteit ligt. Er is namelijk ook niemand wiens loyaliteit altijd in eerste instantie bij jou ligt. Hij ligt in ieder geval bij jezelf en verder moet je het maar uitzoeken.