Een mensenleven bestaat uit een aantal fases. Deze fases zijn door de evolutie, door de maatschappij en door onszelf al vastgesteld bij de geboorte. Je bent baby en wordt heerlijk verzorgd. Vervolgens peuter en zodra je kleuter bent begint je schoolcarrière. Daarna komt de puberfase en daar hoort de middelbare school bij. Daarna eventueel studeren, werken, samenwonen en eventueel trouwen en dan de kindjes. Dan heb je de ouderfase waarin je vervolgens alle hiervoor genoemde fases nog eens doorloopt vanuit een ander perspectief. Als de kinderen het huis uit zijn, komt je eigen tijd weer en ben je ondertussen een senior. Het pensioen komt in zicht (als het kabinet niet te rare beslissingen neemt in ieder geval) en vervolgens ben je bejaard en ga je dood.

Maar wat als je nu eens niet volgens dit stramien je leven doorloopt? Wat zijn dan de fases in je leven? En hoe vast liggen die fases eigenlijk?

Mijn babytijd was geweldig (heb ik van horen zeggen). Mijn basisschooltijd was helemaal super. Ik kon heerlijk onbezorgd buitenspelen tot de lantaarnpalen aangingen want dan moest ik naar binnen. In de zesde klas (groep 8, voor de jongeren onder ons) ben ik me in jongens gaan interesseren en heb ik mijn eerste afspraakjes achter het fietsenhok gemaakt. Verder dan een kusje op de mond durfden we niet. Wat een mooie en onbezorgde tijd. Die tijd heeft zich op mijn middelbare school voortgezet. Het kusje op de mond werd iets anders en leren voor school was er al snel niet meer bij. Feestjes organiseren, verzamelen in de rookkantine (die had je toen nog voor leerlingen) en lekker met zijn allen stappen. Ook die tijd was geweldig. Tijdens mij studie was ik mijn wilde haren al aardig kwijt. Ik heb braaf mijn studie in 4 jaar afgerond in tegenstelling tot de middelbare school waar ik wel eens een jaartje over gedaan heb of nog wel eens in de bespreking zat. Na mijn studie had ik al vrij vlot een baan en daar zit ik nu nog.

Maar wanneer begint nu mijn volgende fase? Trouwen en samenwonen ga ik voorlopig niet. Een enorme kinderwens heb ik niet, dus die fase ga ik zeer waarschijnlijk ook al overslaan. Maar de laatste tijd  merk ik dat ik langzaam aan het overgaan ben naar een nieuwe fase in mijn leven. Oude vriendschappen verdwijnen, nieuwe ontstaan. Op het werk zijn er veranderingen waardoor er een nieuwe uitdaging is ontstaan. Oude denkwijzen en principes evalueren zichzelf en worden aangepast of zelfs van tafel geveegd. Langzaam maar zeker ontstaat er weer een nieuwe Adinda.

Ik ben in een nieuwe fase beland en neem afscheid van een oude fase. Van mij geen nieuwe columns meer op deze site!

Tot later!!