Je kent ze wel van die puzzeltjes in een kinderboek. Links en rechts een rij met allemaal voorwerpen en daartussen een wir war van streepjes die touwtjes voor moeten stellen. Deze touwtjes verbinden twee voorwerpen met elkaar. Momenteel bevind ik me ergens in het midden van deze warboel.

Het is allemaal begonnen met een droom deze zomer. In de droom, droomde ik dat ik zwanger was. Ik was in die droom helemaal in de wolken. Ontwaakt uit de droom (in de droom) ontdekte ik mijn biologische klok. Ik was volledig van slag. Gelukkig werd ik ook uit die droom wakker en besefte ik me dat ik echt nog geen last had van die biologische klok. Maar zo’n droom blijft je toch bij. Zijn het de eerste tekenen???

Daarna droomde ik dat ik bij een knappe man achter op de motor zat. Het was een voor mij bekende man. Dat ik samen met hem op de motor zat was nog niet het spannendste. Dat we allebei volledig naakt waren en dat ik tegen hem zei dat ik het zo heerlijk vond om tegen zijn warme blote lijf aan te zitten, maakte wel dat ik er een raar gevoel bij had toen ik wakker werd. Hij is getrouwd en ik de werkelijke wereld heb ik, behalve dat ik hem er goed uit vind zien, geen speciale gevoelens voor hem. Of zijn dit ook tekenen aan de wand???

Niet lang daarna weer een droom. Deze keer weer over een man. Het was op mijn werk en er was een feest. Samen met een collega, die er zeker goed uit ziet en aardig, single maar geen kandidaat is was ik op mijn kantoor. Na wat geklets bevonden onze hoofden zich dichter en dichter bij elkaar. Tot ik uiteindelijk vroeg of ik hem mocht zoenen. We hebben eerst even over de voorwaarden onderhandeld (Nee, het is niet het begin van een relatie!) en na een hele heftige zoenpartij hebben we ons bij de feestende collega’s gevoegd.  In de wakkere wereld heb ik sindsdien alweer en paar keer gezien en die zoenpartij lijkt me totaal geen slecht plan.

Afgelopen woensdag was het bij ons op kantoor heerlijk rustig. We waren met zijn drieën hard aan het werk toen er op de deur werd geklopt. Om het hoekje verscheen het geweldige gezicht en het nog betere lijf van een ex-collega. Hij en ik hebben een aantal jaren vaak gezellig contact gehad. De complimentjes vlogen altijd over tafel. Het was een heerlijke tijd. Totdat hij een andere baan kreeg. Zonder afscheid te nemen was hij ineens weg. En nu stond hij daar. Hij was toevallig in de buurt en kwam even een bakkie bij me doen. Het was net of hij nooit weg was geweest. Weer vlogen de complimentjes om onze oren. De hele dag heb ik aan hem lopen denken. Nee, het is geen kandidaat en ik zou geen dag met hem samen kunnen zijn maar hij heeft me aan het denken gezet.

Alle voorgaande gebeurtenissen en nog zoveel meer hebben me aan het puzzelen gebracht. Ik zit midden in die kluwe draden maar vind er van geen één het eind. Wat te doen? Uiteindelijk alles samen bekeken kan ik maar tot één antwoord komen. Ik moet het eerste touwtje pakken en bij het begin beginnen. Ik ga actie ondernemen!