Als mijn ouders vroeger naar vrienden toe gingen, in de dagen dat ik nog met ze mee moest, verbaasde ik mij enorm over hoe mensen oeverloos met elkaar op de bank konden gaan zitten praten, als er toch lego was of playmobiel. Je gaat toch niet alleen maar zitten praten?? Wel, die mening heb ik bijgesteld, ik kan het nu ook.

Met een vriendin doe ik een weekendje weg. We zeggen dat we het zo fijn vinden dat we niet tegen elkaar hoeven te praten zonder gelijk te denken dat er iets is als het een poosje achter elkaar stil is. Vervolgens blaten we onafgebroken de gehele heenreis, de rest van de avond en  de volledige twee dagen erna. Alleen als het licht in de kamer uitgaat wordt het stil. Alsof er een doek over een vogelkooi gaat.

Een zonnige zaterdagochtend op het terras voor de sportschool. Met twee medegutsers zit ik bij te komen na een afbeulsessie door onze gezamenlijke vijand, de aerobicsjuf, die er toch ook bij mag zitten. Moeiteloos beppen we twee keer de tijd vol die we net weggesport hebben en de volgende ochtend doen we een reprise die nog langer duurt. Met roodverbrande hoofden zeggen we elkaar gedag om thuis weer te gaan zitten smsen of hyven of mailen met elkaar en anderen. (Bevestig ik hiermee een oeroud vooroordeel?)

En wat zijn nu helemaal de onderwerpen die de revue passeren? Heren opgelet, en doe er je voordeel mee. Het gaat namelijk heus niet alleen over jullie, want er zitten overtuigde vrijgezellen in de verschillende gremia, mijzelf incluis. Al moeten we wel erkennen dat de heren spinners goeie billen hebben en Rufus Sewell vinden we unaniem een lekker hapje dat we ons bed niet zouden uitschoppen.

Voorts gaat de conversatie van afspraken die we alvast maken om samen in hetzelfde verzorgingshuis te eindigen en wie op welke dagen bij het raam mag zitten, naar de baan die door de huidige economische omstandigheden wordt geschrapt en dat je overweegt om dan maar in de afscheidstaartenbusiness te gaan want daar is nu veel vraag naar.

Van de gemakkelijke bevalling van het derde kind en hoe je ’s avonds wel weer had willen gaan sporten maar ja, je had geen babysitter, naar de elektronische sigaret die helemaal niet zo kostenefficiënt is als je ‘m na afloop toch uit gewoonte per abuis uit je autoraam mikt.

Over de dochter van weer een andere sportgenote die actrice wil worden en van wie wij vinden – buiten gehoorsafstand van de moeder – dat het meiske al heel overtuigend een snor kan laten staan.

En over het restaurantbezoek waarbij wij informeerden wat ‘parfait’ precies was en de gastvrouw uitlegde dat het ‘stilstaand ijs’ was. ‘Wat?’ vroegen wij, ‘In tegenstelling tot hard wegrennend ijs?’ met aansluitend alle mogelijke visualisaties van hard wegrennend ijs. Kortom; een fijn onzingesprek gaat er altijd in, niet de inspiratieloze toenaderingspogingen door kerels in een café die we wel eens om de oren krijgen en die maken dat we ze wegjagen met ‘Moven jij, dit is míjn bitch.’

Als je het moeilijk vindt om een gesprek te starten of gaande te houden: ga volkomen overboord, vergroot een detail tot ridicule proporties en win het hart van je gewenste gesprekspartner. Of je koopt alsnog dat playmobiel poppenhuis voor d’r, je kan het nu tenminste betalen. Zo Playmobiel deze crisis overleeft natuurlijk.