Wie houdt er eigenlijk niet van het krijgen van een compliment? Volgens mij vindt iedereen het heerlijk om met enige regelmaat een compliment te krijgen. Maar om optimaal te kunnen genieten van een compliment moet wel aan een aantal voorwaarden worden voldaan.

Om te beginnen de inkopper: een compliment moet wel oprecht en gemeend zijn. De ontvanger heeft het namelijk vrijwel altijd door als je zomaar een compliment maakt. Verder moet het ook een cadeautje zijn. Een echt compliment moet gegeven worden zonder dat de gever er iets voor terug wil. Verder is het belangrijk dat de ontvanger ze kan ontvangen. Er zijn namelijk genoeg mensen zo onzeker dat ze geen idee hebben hoe ze een compliment moeten ontvangen. Zei je een paar jaar geleden tegen mij dat ik een leuke trui aan had dan kreeg je standaard een antwoord dat het al een hele oude was. Ook het geven van een compliment in een groep kan de ontvanger in verlegenheid brengen en daar dient dan ook zorgvuldig mee om te worden gegaan.

Singles krijgen (denk ik) heus niet minder complimentjes dan mensen die niet single zijn.
Ze zijn echter van een andere categorie. Ik krijg ’s ochtends niet te horen wat een leuke kleren ik heb aangetrokken. Ook is er ’s avonds niemand die mij zegt hoe lekker ik gekookt heb. Maar ook ik krijg op mijn werk complimenten over mijn werk en in de kroeg zegt er tegen mij wel eens een dronken kerel dat ik van die mooie handen heb (vast gemeend maar hij wil er wel iets voor terug). De complimentjes die ik het meest krijg zijn die over mijn single zijn. ‘Wat knap dat ik dat allemaal alleen kan.’ Daar zit je als single helemaal niet op te wachten. Dat is namelijk helemaal geen prestatie. Dat is iets wat je doet omdat je het doet. Het is toch ook niet knap dat ik ademhaal? Ik hoef daar niks voor te doen. Dat gaat bij mij (gelukkig) allemaal vanzelf.

De allerleukste complimenten komen uit onverwachte hoek en zo één heb ik pas ontvangen.
Bij het postkantoor ging ik een pakketje ophalen waarvoor ik mij moest legitimeren. Ik werd geholpen door een vriendelijk ogende man van rond de 50. Als legitimatiebewijs gebruik ik mijn ‘nieuwe’ rijbewijs waar zo’n schitterende foto op zit. Op deze foto zie ik eruit als een criminele junk. Al denk ik dat dit met die nieuwe regels bij iedereen zo is. Ik gaf mijn pasje en zei erbij dat ik hoopte dat hij me eruit kon halen (de foto is alweer twee jaar oud). Hij regelde de zaken, gaf me mijn pakketje en ik tekende het formulier. Bij het afscheid, wat normaal uit een ‘fijne dag en tot ziens’ bestaat, maakte hij de volgende opmerking: ‘Zo’n foto kan nooit wat aan jou af doen hoor!’ Na een verbaasd ‘Bedankt!’ liep ik stralend naar buiten.  Nu 48uur later kan de glimlach nog steeds niet van mijn gezicht.
Ik weet zeker dat als er meer spontane, gemeende, zonder tegenprestatie verwachtende complimentjes gegeven worden er een hoop gelukkigere mensen op deze aardkloot zouden leven.