Daar zit ik dan met mijn goede gedrag op een terrasje in de zon te wachten op mijn date. Een beetje zenuwachtig ben ik toch wel. Is ze net zo leuk als  op de foto en aan de telefoon? Wat als er nu eens stiltes vallen? En op deze manier schieten er nog tal van vragen door het hoofd waardoor ik bijna nog van de date af gaat zien, al zou dat wel erg laf zijn.

Gelukkig, daar komt ze aan, lekker op haar dooie gemakje fietsend langs de winkels (en door wat ik ziet vallen er gelijk wat zenuwen van me af). Zo van een afstandje ziet ze er in ieder geval niet verkeerd uit en hoe dichter ze bij komt, hoe meer mijn stemming omslaat zoals het weer is. Zonnig en niet al te veel wind.

Je ziet elkaar, stelt je voor en begint heerlijk aan een kopje thee over van alles en nog wat te babbelen. Na anderhalf uur ben ik eigenlijk nog niet uitgekletst maar ja ze heeft een vervolgafspraak met een vriend van haar. Zelf heb ik zoiets van: zeg die vriend van je af, die begrijpt het vast wel (als het een goede vriend is). Misschien is het ook maar beter zo, lekker rustig beginnen aan wat eventueel wel iets meer kan worden (zeker als ze aan het eind van de date nog eens zegt dat er wel een klik is, die jezelf ook voelt). Je neemt afscheid van elkaar en laat elkaar weten dat je nog contact hebt (mail/telefoon/sms).

Na een aantal smsjes/telefoontjes die week hebben we dan een 2e date. Lekker simpel om aan elkaar te wennen gaan we naar de bioscoop (de film herinner ik me eigenlijk niet meer omdat ik met mijn gedachten meer bij haar ben en of het nog tot zoenen komt). Na de film gaan we nog lekker wat borrelen en het wordt een stuk later dan dat ik gedacht had (zo klets je toch nog een paar uur weg en zit ik de volgende dag met een licht slaapgebrek op het werk). Bij het afscheid wil ik haar eigenlijk wel zoenen maar door wat ze tegen me gezegd heeft weet ik dat ik het rustig aan moet doen. Nou, 3 kussen op de wang moet kunnen, is toch redelijk standaard niet? Niet dus, ik buig me voorover en ze weet even niet goed wat ze moet doen.

Ik weet het ook niet meer goed (nog niet eerder meer gemaakt) en probeer mijn gezicht nog enigszins te redden (wat dus niet gaat lukken). Op een ietwat gekunstelde manier worden het toch nog 2 kussen op de wang waarbij ik nog steeds het gevoel heb dat het enigszins voor haar onder druk is geweest.

Na deze hele vertoning denk ik bij mezelf: als hier nog een 3e date uit komt, dan zal het vast wel goed komen. Wat blijkt? Er is een 3e date! Nou vanavond moet het dan toch wel gaan lukken met dat zoenen, anders zal het zeker niets worden. Ik heb mijn woning opgeruimd (ja echt, ze komt bij me langs om te eten en een filmpje te kijken). Ook al is het geen 5 gangenmenu, ik heb er toch nog wat van gebakken en ze vind het nog lekker ook (of ze doet in ieder geval alsof). Na een beetje nagekletst te hebben besluit ik om de film er in te gooien (die tranentrekker zal het vast wel goed doen). Zo wil ik bij haar op de bank kruipen (lekker tegen elkaar aan hangen) maar zij laat merken dat ze dat liever niet heeft (alarmbelletjes zouden nu erg hard moeten gaan rinkelen!).

Na de film die ik vanaf de andere bank bekijk (klein beetje opgevouwen aangezien het een 2 zits is). Ik kan weer naast haar op de bank gaan zitten met een grote kop thee en we kletsen weer heerlijk verder. Na zo een tijdje te kletsen begin ik zo langzamerhand het gevoel te krijgen: dat word zoenen vanavond! Niet dus, ineens begint ze over haar ex te praten en dat ze daar verstandelijk wel klaar mee is maar haar gevoel nog niet. En daar zit ik dan te balen: heb ik weer een vrouw die haar verleden nog niet goed heeft verwerkt!

Als een volleerd psychotherapeut (ja ik ben de laatste tijd nogal wat vrouwen tegen gekomen met oud zeer) hoor ik het hele verhaal aan. Ik knik een beetje, geef hier en daar wat advies en denk bij mezelf: rot toch een eind op met je problemen! Na zo een tijdje het een en ander aangehoord te hebben, en haar tranen die naar boven kwamen te zien (die moesten tijdens de film komen, niet erna). Komt het besluit om er voor vanavond maar een eind aan te maken. Weer ietwat onhandig nemen we afscheid van elkaar en weet ik eigenlijk al: dit gaat nooit wat worden!

Na een dag of wat hebben we weer contact met elkaar en tijdens een laatste telefoongesprek komen we tot het besluit dat het verstandiger is dat zij eerst het een en ander moet verwerken. We zien/spreken elkaar niet meer en ik heb er weer een ervaring bij (en mag mijn gevoelens gaan verwerken).

Op deze manier daten is niet goed voor mijn gezondheid, het vreet te veel energie. Ik ben geen psychotherapeut die de problemen van een vrouw op kan (en wil) lossen. Mijn gevoel komt er te veel mee in aanraking doordat ik een band met de vrouw in kwestie probeer op te bouwen (want waarvoor ga je anders daten, als je geen relatie wil?). Nu is mijn vraag aan iedereen die aan het daten is (of gaat daten): heb jij je verleden al verwerkt?

Het geeft niet dat je een rugzak(je) bij je draagt zolang je deze maar op een gezonde manier bij je hebt. Je weet wat je mee hebt gemaakt in het verleden en daardoor weet je ook beter wat je wil in de toekomst. Voor diegene die net uit een relatie komen, laat het allemaal even bezinken, verwerk datgene wat je hebt meegemaakt. De leuke en minder leuke tijden, geef het een plaatsje. Op deze manier heeft een nieuwe relatie toekomst en neem je de problemen uit een oude niet mee.

Voor de dame(s) waar ik nog een date mee heb, wees lief voor me want dit hart van mij heelt wel maar wil liever niet meer gekwetst worden (al zal dat vast nog wel een keer gebeuren).

Daniël is 36 jaar, single en schrijft voor Singlessite.nl. Zijn belevenissen op internetdaten en kijk op de verschillen tussen man en vrouw zullen regelmatig te lezen zijn.