“Zou je dat nou wel doen? Weet je het zeker?”
“Eerlijk gezegd, ik heb geen flauw idee hoe het gaat lopen. Ja, er zitten risico’s aan. Het is toch een beetje een experiment, maar ik heb besloten er toch voor te gaan.”
”Je bent gek. Waarom?”

“Iedereen zegt dat ik gek ben als ze dit horen. Maar de kinderen vinden het fantastisch. Die twee meiden kunnen niet wachten om te vertrekken. Als je die glinsteringen in hun ogen ziet. Daar doe ik het voor. En ik vind het zelf ook leuk om te doen. Op deze manier kan ik het mijn kinderen toch meegeven. Op een enigszins relaxte manier. In m’n eentje lukt me dat niet. Dan ben ik constant aan het rennen en organiseren. ’s Ochtends iedereen aankleden en ontbijt klaar maken, dan spullen bij elkaar zoeken en naar het klasje brengen, erbij blijven als ze daar om vragen, lunch regelen, ’s middags weer klasje, tussendoor boodschappen doen voor het avondeten, koken, zorgen dat die meiden douchen, hun tanden poetsen en gaan slapen en dan zelf ’s avonds uitgeput op de bank vallen. Da’s niet echt mijn beeld van een weekje vakantie.”
“Maar dat doe je doordeweeks toch ook?”

“Ja, maar dat is doordeweeks, dit is vakantie. Bovendien, wat als ze allebei iets anders willen? Als de een het tegen lunchtijd niet meer leuk vindt en de ander wel, hoe moet ik dat doen in mijn eentje? Of de een heeft geen zin in d’r klasje, en wil liever thuis blijven, terwijl de ander al klaar staat met haar spullen en vol ongeduld naar buiten wil? Ik kan ze niet in hun eentje laten gaan en ik kan mezelf ook niet splitsen.” “Is er niemand anders met wie je kunt gaan?” “Nee. Ik zou niet weten wie. Iedereen gaat met zijn eigen gezinnetje. Jij toch ook.”

“Hmm. En die alleenstaande ouder reizen dan? Dan zijn er meer kinderen bij, andere ouders en er is ook nog opvang, zo’n Kidsclub, zodat je ook tijd hebt voor jezelf. Heb je ook nog wat aanspraak. Wie weet kom je wel een leuke moeder tegen. Kun je samen gaan après-skiën.”
“Weet je wel hoe duur zo’n reis is? Bovendien wil ik zelf met mijn kinderen de vakantie beleven. Niet via een Kidsclub. Het lijkt me gewoon hartstikke gaaf om ze te leren skiën. Samen in de sneeuw dollen. Samen bezig zijn. Op een relaxte manier. En op deze manier heb ik daar een mogelijkheid toe.” “Hoezo relaxed? Oké, overdag ben je dan met de kinderen bezig. En ‘s avonds, als ze op bed liggen. Wat ga je dan doen?”

“Nou, dan ga ik met een boekje op de bank. En zij waarschijnlijk ook. Doen we allebei ons eigen ding.” “En als er dan spanning is? Of oud zeer boven komt?”
“Tja, weet ik veel. Dan loop ik effe een blokje om. Lekker de kou in. Even afkoelen. En we zijn allebei volwassen mensen. We proberen het om het zo leuk mogelijk te houden, voor iedereen. Dan moeten we ook een beetje ons best doen om eventuele ruzies te voorkomen, en proberen normaal met elkaar om te gaan. En dan nog. Stel je voor dat er wel spanningen zijn, die in het bijzijn van de kinderen geuit worden. Het is voor hen ook een keer goed om te zien dat volwassenen een meningsverschil of ruzie hebben en er ook weer samen uit komen. Dat hebben ze nog niet eerder meegemaakt. Kijk, ze worden deels door hun moeder alleen opgevoed en deels door mij alleen. Nu hebben ze een weekje de hele bubs bij elkaar. Met alles wat daarbij hoort.”

“En wat als je dan vervalt in oude patronen? En er niet samen uit komt?”
“Ja joh, ik kan niet voorspellen hoe die week gaat verlopen. En ja, er zitten risico’s aan. Maar weet je, in de afgelopen acht jaren, sinds de scheiding, zijn we door heel wat dalen gegaan. Heel veel slechter dan dat kan het niet worden. Terwijl er wel potentie is voor betere samenwerking, wat meer flexibiliteit van haar kant uit. Niet dat dat het doel is van deze gezamenlijke wintersport, maar het kan er wel aan bij dragen dat de onderlinge verhouding een beetje genormaliseerd wordt.”“Straks wil ze je nog terug…”

“No way, dat gaat echt niet gebeuren. Daar is veel te veel shit voor gebeurd in de afgelopen jaren. Nee, we doen dit voor de kinderen.  Op deze manier kunnen we ze een weekje wintersport aanbieden. En kunnen we er zelf ook nog een beetje van genieten.”
“Alsof jullie nog een gezinnetje zijn.”

“Tja. Weet je dat de meiden pas geleden op het schoolplein trots tegen hun vriendinnetjes liepen te vertellen dat ze op wintersport gaan? Met papa én mama! Je had de trots in hun ogen moeten zien. Alleen dat is ‘t al  waard.”
“Nou, Hals- und Beinbruch dan maar.”

Single, man (40) en vader van twee dochters. Columns over het (be)leven van een tweede jeugd. Over up’s & down’s. Over romantiek en liefde. Over ellende en shit. Lees mee en herken jezelf.