Ich lieb dich nicht. Als je verliefd bent zijn alle liefdesliedjes uit jouw leven gegrepen. Het lijkt of alle radiozenders helemaal op jou zijn geprogrammeerd. Je hoort fijne, zoete liedjes die het hart even vullen met de warmste en hoopvolste gevoelens. Even maar, want after the love is gone rest niets dan kommer en kwel. En dat wordt helaas nét iets vaker bezongen.

De ultieme melancholicus (wie…ik?) plempt daarnaast ook nog eens haar IPod vol met de meest hartverscheurende melodieën met even zo jammerlijke songteksten. Om het vervolgens in het gezelschap van een fles wijn eens even flink te gaan zitten voelen. It’s complicated, that’s just the way it goes. Feels like I waited so long for this, I wonder if it shows.

De oplettende lezer weet het al. Ik ben niet zoveel opgeschoten sinds de laatste keer. De man is weliswaar teruggekeerd in mijn (arbeidzame) leven, maar zwijgt op overige fronten in alle talen. Ach, maar en want.. the vision that was planted in my brain, still remains..within the sound of silence.

Maar eigenlijk weten we het wel hè. Het gaat hem niet worden. Er is alleen wel een probleempje. Ondanks dat deze wetenschap zich steeds steviger in mijn hersenpan nestelt, heeft het overige fysiek nog steeds ernstige vlinderoverlast. En dat maakt mijn toch al niet zo relaxte werkweek een soort bootcamp. Zwaar afzien dus. Why does love always feel like a battlefield.

Waar blijft mijn gewoonlijk toch stralende persoonlijkheid in zijn nabijheid en waarom lijkt het ineens schier onmogelijk lettergrepen op een zinnige manier aan elkaar te verbinden? Gesteld dat er überhaupt voldoende speekselproductie is die voorkomt dat deze welgevormde zinnen verzanden in een bek grint en er niet meer uitkomt dan “kraak-piep-kraak”. I´m so scared about the future and I want to talk to you.

Ik heb me vaker afgevraagd waar dat vandaan komt. Zoals eerder verteld heb ik het afgelopen jaar de wateren verkend. Een naar het lijkt oneindige stroom aan eerste, tweede en soms zelfs derde dates hebben de revue gepasseerd. En ik was leuk, leuker, leukst. Charmant en gevat. Waarom? Omdat het me geen f*** kon schelen. I´m allright, I´m just fine and you´re a fool.

Het zal een fout zijn van moeder natuur. Nee, een uitdaging! Stel dat de man toch diepere gevoelens heeft/ontwikkelt voor dit onzekere kuiken weten we alvast dat hij alleen nog maar aangenaam verrast kan worden. Ik hou het nog heel even vol..en dan ga ik er wat aan doen. I walk the line and for you I will shine. Just be prepared for a hell of a ride.

Het is wel een beetje raar. Getuige bijgaande introductietekst ben ik toch echt 34, geen 16 meer. 34 jaar. Trillend op mijn benen.

Daisy, 34 lentes is een single in hart en nieren. Of toch niet? Geniet mee van haar avonturen en oordeel zelf.