“Nou, doei pap. Tot over 3 weken!” Mijn twee dochters stappen in de auto bij hun moeder en gaan weg. Naar camping Belledonne in Frankrijk. Drie weken zon, luieren, spelen en niet op de tijd hoeven letten. Kortom vakantie.

Het is dit jaarlijks terugkerend moment dat ik het moeilijkste moment van het jaar vind. En met mij wellicht meerdere gescheiden ouders. Afscheid nemen van je kinderen, voor een langere periode, ik kan er nog steeds niet aan wennen. Ik heb overigens niets te klagen; ik heb m’n meiden net zelf drie weken gehad, waarvan twee weken in Italië. Een heerlijke en hele intense periode, waarin ik als gescheiden vader de band met mijn dochters goed heb kunnen verstevigen. Drie weken is een periode waarin ik dat ook echt kan; veel beter dan die schamele weekendjes om de week door het jaar heen.

Het moment  dat ze dan opeens na zo’n intense periode voor drie weken weg gaan is een klote  moment. Het dagelijkse lachen, het joelen, schreeuwen en ruziën maakt plaats voor een stilte die als een blok beton op mij neervalt. De was ligt te wachten, de vakantiespullen moeten opgeruimd worden, de post gelezen. Maar de stilte verlamt me. Ik kan alleen maar een beetje wezenloos voor me uit staren. Mensen om me heen zeggen goedbedoelde dingen als “het hoort er bij” of “ze zullen het goed hebben, daar in Frankrijk” of “over drie weken zijn ze er weer”. Allemaal hartstikke waar. Maar toch. Die leegte en die stilte… Het klopt niet. Dit is niet zoals ik het voor me zag toen ik destijds bewust voor kinderen koos.

Vervelende bijkomstigheid is dat de depressie die ik voel opkomen me aan alles doet twijfelen. Oude koeien komen als vanzelf weer uit de sloten.  Ben ik wel een goede vader? Zit ik wel in de juiste baan? Woon ik wel op de goede plek? Alle twijfels die in het verleden speelden, en hun plekje hebben gekregen, komen weer op. Als ik zo doorga kan ik straks geheel in mijn eentje de winsten van de farmaceutische industrie omhoog gaan stuwen. Stoppen met doemdenken nu. Wat te doen om de eenzaamheid te verdrijven en te voorkomen dat ik in mijn eigen melancholiek verzuip? Van neerslachtigheid wordt niemand beter. Flink dronken gaan worden? Naar de hoeren? Of allebei? Pillen slikken? Of toch maar aan de was beginnen en de post wegwerken? Sporten en vrienden zijn ook altijd een goede en welkome afleiding. In ieder geval iets doen.

Als dan eindelijk de was gedaan is, de post is weg gewerkt, als de kater aan het wegzakken is, de hoeren hun geld tellen en de pillen zijn uitgewerkt, als de vrienden zijn bijgepraat en ik lig bij te komen van het sporten, komen uiteindelijk toch weer de destructieve ongezonde gedachten naar boven. Vooral ’s nachts als ik in bed lig, weten ze me te vinden. M’n nachtrust wordt er niet beter op en ik lijk alweer aan de volgende vakantie toe te zijn. Maar ik weet, stukje bij beetje zal het beter gaan. Uiteindelijk is het een kwestie van accepteren en relativeren. Ik ga er tenslotte niet dood van. En waar je niet dood van gaat….
Gelukkig mag ik morgen weer aan het werk…. :-S

Single, man (40) en vader van twee dochters. Columns over het (be)leven van een tweede jeugd. Over up’s & down’s. Over romantiek en liefde. Over ellende en shit. Lees mee en herken jezelf.