Ik heb een relatie met twee mannen. Ik had er eerst maar eentje maar op een gegeven moment kreeg ik er eentje bij. Ik had natuurlijk nee kunnen zeggen, want met die ene was ik heel gelukkig, maar ja, hij was wel erg leuk.

In het begin was het lastig, de eerste relatie duurde al een paar jaar en dan daarnaast een nieuwe opbouwen is even wennen. Bovendien is het een hoop georganiseer om opeens je aandacht en tijd te verdelen.
Ondertussen zijn we een paar jaar verder en loopt het redelijk soepel. Met ups en downs maar het is de moeite waard om vol te houden want ik kan niet kiezen. Ze zijn ook totaal verschillend.

De een is heel serieus en rustig, hij houdt van structuur en overzicht, type controlefreak. Hij is intelligent, heeft een brede interesse en houdt van diepgang, we kunnen eindeloos filosoferen over het leven. Hij wijst me regelmatig op mijn zwakke kanten en daagt me uit om een betere versie van mezelf te worden. Hij zegt niet vaak dat hij van me houdt maar als hij het doet betekent dat ook echt heel veel.

De ander is meer het kwajongenstype. Hij trekt zich van niemand iets aan, hij is zelfverzekerd en theatraal, een echte gangmaker. Hij vertelt me meerdere keren per dag hoe lief, leuk en mooi hij me vindt. Hij is het type dat altijd ziet dat je iets nieuws aan hebt of naar de kapper bent geweest.

Natuurlijk is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Het kan ook flink knallen. De eerste is niet altijd even subtiel wanneer hij me met mijn gebreken confronteert. En ik vraag me dan ook af wat hij met mij moet als hij vindt dat er van alles aan me mankeert. Hij ziet het als zijn roeping om van mij een beter mens te maken en daar word ik dan weer erg opstandig van want ik vind mezelf best redelijk gelukt.

De laatste kan maar moeilijk accepteren dat de dingen niet altijd gebeuren zoals hij ze wil hebben. Zijn woede uitbarstingen zijn explosief en ik laat me ook niet alles zeggen dus dan staan we als twee kemphanen tegenover elkaar.

Ik wil het regelmatig uit maken, met een van de twee of gewoon heel drastisch met allebei.
Maar ja, het zijn wel mijn kinderen.

Linda (40): Lees me en je leert me kennen. Ik schrijf zonder terughoudendheid, zonder angst en zonder schaamte, niets menselijks is mij vreemd en daar zie ik de humor van in. Herkenbaar?