That’s the question! Lang, al heel lang, had ik een vrij gelukkig single bestaan. Je kent het wel..drukke baan, een schatrijk sociaal leven. Kortom, prototype happy single! En ik kan je vertellen, wel zo rustig als je het vergelijkt met het arsenaal aan emoties dat bovenkwam toen dit meisje dan toch echt een keer verliefd werd. Pffff.

Het was, zoals in de boekjes, op het eerste gezicht. Engelen zongen, violen jankten en volgens mij kwam er ook nog vuurwerk bij kijken.. ik weet het niet meer zo goed, want het leven zoals het was voltrok zich sindsdien in een waas. Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt, zoals het de ware romanticus betaamt. Man, wat hebben mijn vriendinnen afgezien. De hele rataplan werd afgewerkt: niet eten, niet slapen..onschuldige bloemblaadjes moesten het zwaar bekopen. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar heb ook nog wel eens voodoo overwogen (drinken deed ik nog wel..).

Alles, behalve het betreffende Subject de waarheid vertellen. Alhoewel ik een paar keer op het punt heb gestaan was de situatie er gewoon niet naar. Om een lang verhaal kort te maken; nieuwe baan, leidinggevende..not done! Dus moest het maar over gaan. Tons of fish in the water, so the waters I would test.

We zijn een flink jaar verder en missie leek geslaagd. Geen vis binnengehaald, maar de broodnodige innerlijke rust leek bezworen. Men haalde weer rustig adem. De oplettende kijker informeerde nog eens naar de gemoedstoestand aangaande genoemd Subject, maar werd door mij onmiddellijk hard lachend het bos ingestuurd..! Ja, nee, natuurlijk was dat al lang over!!
Natuurlijk niet. En toen was daar 4 weken geleden ineens een moment dat wij elkaar diep in de ogen keken..en het volgende moment stonden we te zoenen. En dat dát ging gebeuren was op de een of andere manier ook onvermijdelijk, heel apart (citaat geleend van Subject).  Eigenlijk begon toen pas echt het gedonder. Innerlijke rust vertrok acuut met een enkele reis naar Timboektoe en ik was weer terug bij af..behalve dan dat ik nu de herinnering heb aan die ene nacht. Die overigens (even voor de jonge meelezers) verder heel kuis is verlopen. Maar ik heb geslapen!

Niet vaak heb ik in mijn volwassen leven een hele nacht samen met iemand geslapen. Ik kan me heugen naar de bank te zijn verkast, het logeerbed te hebben opgezocht of ‘m gewoon ordinair gesmeerd te zijn. Ik ben wakker geworden en zelfs opnieuw in slaap gevallen in zijn armen. En hij was beeldschoon, ondanks de soep in zijn ogen, het overeind staande haar. Weet je, dat maakt dus inderdaad écht niet uit. Ik heb het me eerder wel laten vertellen, maar nu weet ik dat het zo is. Al die andere vissen..screw ‘m! Ik wil deze.

Maar..downside..er was alcohol in het spel. Was deze vlaag van aantrekkingskracht waar of niet waar? Na een toch weloverwogen dappere inventarisatie e-mail de volgende dag werd mij verzekerd dat er in ieder geval geen spijt was. De aandacht was getrokken en er zou een ‘gewone’ date worden gemaakt.  En toen gingen we op vakantie. Ik en toen hij. En het bleef stil.  En dat is het – op één (sms)teken van leven na – nog steeds.

Moeilijk hoor, ik heb mijn hart uitgestort en ik kan me voorstellen dat dat heel eng is. Daarnaast was hij met heel veel leuke meisjes op vakantie en.. wat weet ik eigenlijk echt van hem? Aan de andere kant..als het zo moet zijn,  dan gebeurt het ook..toch? Aan weer een andere kant, als hij ook zo hopeloos verlegen is..

Anyway, maandagochtend zie ik hem weer. En ik schijt 7 kleuren (excusez le mot), want ik weet het allemaal niet meer.  Hopeloos of niet?
To be or not to be?  Wordt vervolgd…

Daisy, 34 lentes is een single in hart en nieren. Of toch niet? Geniet mee van haar avonturen en oordeel zelf.