De postbode is aan de overkant. Over maximaal een half uur zal hij hier zijn. Het is 14 februari, ik hoop op spannende Valentijnspost. Al heb ik geen vriendje, misschien wel een stille aanbidder?

Ik ga boodschappen doen. Als ik later terug kom moet de postbode ondertussen geweest zijn, dus ik open lichtelijk opgewonden mijn brievenbus. Niets. Leeg. Er ligt helemaal niets in mijn brievenbus. Ik loop terug naar de stoep om te kijken of hij hier echt al geweest is. Hij is al bij de buren. Even bekruipt me een teleurgesteld gevoel. Direct roep ik mezelf tot de orde en loop naar boven. Als ik de sleutel in het sleutelgat van mijn voordeur steek, kijk ik nog even opzij. Door het raam zie ik dat de postbode weer terug is gekomen naar het gebouw waar ik woon! In één van de bussen stopt hij een envelop. Zou die voor mij zijn? Ik kan niet zien of het om mijn brievenbus gaat. Meteen wil ik terugrennen naar beneden. Maar ik doe het niet. Wat een belachelijk idee.

Als ik binnen ben laat de mysterieuze envelop me niet los. Het kan toch geen toeval zijn dat de bezorger terugkwam? Terug om die speciale boodschap in mijn bus te stoppen, om de spanning op te bouwen, dat mooie moment te creëren. Omdat het te desperate zou zijn om speciaal hiervoor naar beneden te lopen, bedenk ik een supergoeie smoes: ik moet het oud papier nodig wegbrengen, en ach, dan kom ik toch langs de voordeur. Kan ik toch net zo goed terloops mijn brievenbus even checken? Ik loop naar de berging, verzamel wat papier en ren de trap af. Met bonzend hart gluur ik door het gaatje van mijn brievenbus. Er ligt iets in! Ik zei toch dat het bij de mijne was. Het is geen rode envelop, een witte. Hoeft ook niet per se, wit mag ook. Sterker nog, ik hou helemaal niet van die zoetsappige boodschappen, met wit ben ik veel happyer. Het is vast een hele grote kaart, droom ik terwijl ik zit te porren in het sleutelgat. Ik krijg hem niet open, ik heb geen geduld om de sleutel er rustig in te manoeuvreren. Als hij eindelijk open is, weet ik niet hoe snel ik de envelop eruit moet graaien. Wat spannend! Ik draai hem om om te kijken of ik het handschrift herken, het handschrift van mijn aanbidder. Een handschrift valt er echter niet te herkennen, wel een logo. Dit logo ken ik. Het is het oranje met rode wapen van de Gemeente Utrecht.

Romantiek van de bovenste plank: een aanslag van 275 euro.

Carlien van Viegen (1978) studeerde Communicatie & Management in Utrecht. Op de momenten dat ze geen columns schrijft, werkt ze als communicatieadviseur bij een charitatieve organisatie in Amsterdam. Ze  schrijft ook gastblogs voor Singlessite.nl