“Rijk aan verlangen, arm aan vervulling”. Zomaar een zinnetje uit een voordracht van Christophe Vekeman. Hij was één van de schrijvers die afgelopen weekend optraden tijdens de laatste Nightwriters voorstelling van dit jaar. Naast onder andere Kluun, Tommy Wieringa, Renske de Greef, Herman Koch en Nico Dijkshoorn schitterde hij op het podium van het Comedy Theater in Amsterdam, dat helemaal gevuld was met schrijver wannabees en andere literair geïnteresseerden.

Deze column gaat niet over de Nightwriters. Maar over de liefde. Want dat ene zinnetje ‘Rijk aan verlangen, arm aan vervulling’ gaat (bijna) altijd over de liefde. De Nightwriters vormden slechts de context. Het Comedy Theater was niet meer dan een decor. Een eindstation van een lange avond met een dame die mijn hart al twee weken lang sneller doet kloppen.

Deze avond was de derde keer dat ik de dame in kwestie zag. Ons derde afspraakje. Een  apotheose van een verkennende zoektocht naar elkaar, waarin liefde steeds meer ruimte krijgt. De avond was perfect. Wij tweetjes samen in besneeuwd Amsterdam, romantiek, gezelligheid, sfeer, warmte, serieuze gesprekken, kleine pesterijtjes, lachen en mooie stille momenten waren in overvloed aanwezig. Zelfs een eerste afwijking van perfectie werd verteld. Dat perfectie niet bestaat is weet ik al langer, maar op een derde date al een beperking openbaren beschouw ik als een goed teken in een ontluikende liefdesrelatie. De avond kon niet meer stuk.

En toch…. Toch bekruipt mij een gevoel van onbehagen als ik ’s nachts met de nachttrein naar huis ga. Een gevoel van onvervuld verlangen. In die bijna verlaten nachttrein besef ik dat ik weer met ogen open in mijn valkuil ben gedonderd. Als ik verliefd word, krijg ik de neiging de vrouw in kwestie te overweldigen met mijn niet te onderdrukken gevoel van liefde. Ik wil haar zeggen dat mijn gevoel voor haar intens en oprecht is. Ik wil haar vertellen over de kracht van liefde. Dat ik nergens anders aan kan denken. Dat ik mij geen 5 minuten lang kan concentreren zonder dat mijn gedachten afdwalen. Ik wil het van de daken schreeuwen. Dat ze mij in vuur en vlam zet. Dat ik bij haar wil zijn. Zo vaak en zo lang mogelijk. Liefst de hele nacht met haar willen doorbrengen. Dat alle liefdesliedjes met bij behorende clichés ontzettend waar zijn.

Net zoals elke medaille twee kanten heeft, zo heeft ook het uiten van mijn gevoel een keerzijde. Ik overdonder haar. Ik wil te veel. Ik draaf door. Ik blijf te weinig in het hier en nu. Ze wordt er stil van. Zou ik haar afschrikken? Zou ik – juist door mijn overdadig uiten van mijn gevoel – haar van me afduwen? En dus het tegenovergestelde bereiken van wat ik eigenlijk wil? Lichte onzekerheid maakt zich even van mij meester.

Het ongemakkelijke gevoel wordt ook gevoed door het uitblijven van een warme respons van haar. Althans, een reactie zoals ik die graag zou willen. Ik wil dat ze me verliefd aankijkt, dat  haar handen de mijne vastpakken, dat ze zich zacht tegen me aan vlijt, en dat zij haar hoofd op mijn schouder laat rusten. Ik koester de ijdele hoop dat ook zij de liefde van de daken wil schreeuwen, niet van mijn zijde wil wijken en niet kan wachten tot een intiem moment met uitbundig fysiek contact. Het niet meteen uitkomen van die verwachting voelt als een onbeantwoorde liefde en voedt mijn perceptie van een kleine afstand. Maar die perceptie is waarschijnlijk onterecht. Hoe goed ken ik haar nou eigenlijk? Nauwelijks. Misschien is dit haar manier van uiten van een gevoel van warmte, genegenheid en liefde. En is zij minder expliciet daarin. Misschien is er de angst voor het onbekende. Misschien spelen ervaringen uit het verleden nog een rol. Misschien wil zij minder snel gaan. Dit is tenslotte pas onze derde date. We zitten nog in de fase van ‘een leuke avond met elkaar beleven’. Waarom vind ik het zo moeilijk om genoegen te nemen met een hartstikke leuke avond? Wat verbeeld ik me wel niet? Wat haal ik me in mijn hoofd door alleen al te denken dat ik met haar mee naar huis zou mogen om samen de nacht passievol door te brengen?

En er is al genoeg om me te vervullen met blijheid. Wij hebben immers al drie ontzettend leuke afspraken hebben gehad. Dat is toch een goed teken, nietwaar? Ook de vele mails en sms’jes geven mij signalen dat zij mij ook leuk vindt. Genoeg signalen die mijn hart vervullen met verlangen naar meer. Meer liefde.

Misschien speelt onze leeftijd en ervaring ook wel mee. We zitten allebei in dezelfde leeftijdscategorie en hebben al de nodige bagage in onze rugzak kunnen stoppen. Relationele ellende uit het verleden maakt een mens voorzichtiger, vooral bij het aangaan van nieuwe intieme relaties. Als je je leven redelijk op de rit hebt met werk, familie, hobby’s en sociale contacten, als er ook kinderen uit vorige relaties mee spelen, dan kijk je wel uit voordat je iemand dichterbij laat komen. Dan pas je op. Dan kan ik mijzelf wel ontzettend verliefd gaan zitten voelen, als een 16 jarige jongen, compleet met vlinders in mijn buik, maar is dat niet ontzettend naïef? De onschuld zijn we immers al lang geleden verloren. We zijn ons bewust van onze kwetsbaarheid en bouwen muren om ons heen die ons beschermen. Beschermen tegen…tegen… Ja, waartegen eigenlijk? Tegen de liefde? Tegen teleurstellingen? Zijn liefde en teleurstelling niet heel vaak onlosmakelijk met elkaar verbonden? En moet je niet samen teleurstellingen zien te overwinnen om tot ultieme liefde te komen? En wat nou als het deze keer wel echte eeuwigdurende liefde is? Die ene ware… Een kans van minder dan 1 op een miljoen, maar toch… . Liefde die niet uitdraait op een teleurstelling? Als die kans er is, hoe klein dan ook, moet je er dan niet voor gaan, voor die kans op die alles overheersende liefde? Voor de volle 100%? Je leeft tenslotte maar één keer, en dat leven vliegt voorbij. IJdele hoop of jeugdige naïviteit? Rustig aan doen of er vol voor gaan? Lekker doorkabbelen met mailen en sms’en en af en toe elkaar zien of met volle overgave in dat zwarte gat van de liefde springen, zonder vangnet, niet wetend waar de sprong eindigen gaat?

En toch…. Toch verlang ik naar meer tijd met haar. Samen lachen, samen dansen, samen elkaars afwijkingen ontdekken, samen door de sneeuw lopen, samen hartstochtelijk zoenen, samen … . Zeker nu met Kerst. Noem mij ouderwets, maar Kerst associeer ik met samen zijn en liefde. De tv-clip van Last Christmas van Wham flitst door mijn hoofd. Een associatie die alleen maar versterkt wordt door de bakken met maagdelijk witte sneeuw die uit de lucht gevallen zijn en die van Nederland een magisch en romantisch winterlandschap maken. Misschien moet ik de sneeuw gebruiken om mijzelf af te koelen. Rationeel weet ik dat ik mijzelf moet temperen, maar mijn hart schreeuwt het krachtig uit van onontkoombare liefde. Schizofrenie in optima forma. Het aloude dilemma tussen ratio en hart. Maar als ik mijn enthousiasme voor deze dame temper, wat gebeurt er dan met ons intense contact? Hoe maken wij dan een stap naar meer nabijheid en intimiteit?

Door onze persoonlijke situaties duurt het even voordat we elkaar weer kunnen zien. Ons contact zal beperkt blijven tot sms, mail en telefoon. Dat worden lange dagen. Lange weken. Ik wil deze dame niet loslaten, maar ook niet verliezen. Ik moet mezelf temperen. Om te voorkomen dat zij van me wegdrijft. En ook om te voorkomen dat ik in de liefde verzuip. Ik zal mij moeten berusten in deze situatie, wetende dat ik drie geweldig leuke afspraken met haar heb gehad. Iets om aan vast te houden en op te kunnen teren de komende tijd. Reikhalzend uitkijkend naar de volgende date.

Terwijl de trein door de nachtelijke kou klieft en mijn eindstation voor vannacht nadert, blijft dat ene zinnetje mee reizen. Christophe zei het als een bijzinnetje, maar het spookt prominent door mijn hoofd. ‘Rijk aan verlangen, arm aan vervulling’.

Single man 39 jaar, dol op sporten, theater, film, schrijven en zijn twee dochters, schrijft onder de naam Maloeka over zijn belevenissen op het Singlessite.nl Blog.