Zo af en toe gebeurt er iets in je omgeving wat je doet beseffen waar jezelf staat. In dit geval ging het er om dat een ex van me bezig is om met haar huidige vriend zwanger te worden. Op zich niets mis mee, en het is natuurlijk  alleen maar leuk voor hen dat ze in een nieuwe periode van hun leven komen.

Ze had het min of meer al wel een tijdje terug verteld, alleen niet zo expliciet (of ik heb het toen gewoon genegeerd of niet begrepen). Toen ze er  afgelopen weekend meer over vertelde, was ik in eerste instantie een beetje verbaasd (al reageerde ik hopelijk blij genoeg voor haar). Daarna echter begon het langzaam aan door te dringen wat dit zo ongeveer in hield. Natuurlijk begrijp ik wel dat ze dan moeder wordt ( ik ben blond maar nog niet zo erg), en dat er zo’n klein hummeltje rond gaat lopen bij hen in huis. Het houdt ook in dat de verstandhouding die ik met haar heb, op een ander niveau terecht gaat komen.

Over het algemeen heb ik een goede verstandhouding met het grootste deel van mijn ex-vriendinnen. En met haar is het nog net even iets specialer (althans voor mij). Ze heeft namelijk een speciaal plekje in mijn hart ingenomen doordat mijn gevoel voor haar zo sterk was. Eerlijk gezegd was ze de eerste waarbij ik dacht: ik kan het me indenken dat ik met haar kinderen zou willen.

En op dit punt komt dan ineens het besef dat ze kinderen gaat krijgen en ik loop nog vrolijk alleen rond. Het zijn van die momenten die mij doen inzien dat het leven om mij heen verder gaat en ik voor mijzelf het gevoel heb dat ik stil sta. Geen prettig moment. Het valt in de categorie waarin je op de trouwdag van je broertje van familie om je heen te horen krijgt,: ‘en nu jij nog…’

Ik gun het haar absoluut, maar het steekt toch een klein beetje omdat ik zelf een ander beeld erbij heb gehad. Dit zijn van die momenten dat ik bij mezelf denk: ‘en wanneer ben ik dan aan de beurt? Waar is die leuke vrouw waarmee ik het een en ander op kan bouwen? Kom ik haar nog wel tegen?’

Overigens heb ik een prima leventje en red ik me goed in mijn eentje, begrijp me niet verkeerd. Ik heb alleen het gevoel dat mijn leven niet voorbestemd is om min of meer alleen door te brengen. Volgens mij is het zo ook niet bedoeld en komt die speciale vrouw voor mij nog wel een keer langs. Zo af en toe zal ik vast wel eens het gevoel hebben dat ik stil sta, maar nu geniet ik ondertussen volop van het leven.

En voor wat betreft de verstandhouding tussen mijn ex en mij? Ik ben er van overtuigd dat deze zo goed als het zelfde blijft, al zal er natuurlijk wel wat veranderen als ze inderdaad zwanger is. Er zal wel een verschuiving plaats vinden in waar we staan in onze vriendschap, aangezien er zo’n kleintje bij komt, maar we zullen allemaal wel ons plekje weer vinden. Voor mij is het in ieder geval iets wat erbij hoort, maar waar ik wel aan moet wennen. Het is nu in ieder geval nog niet zover en tegen die tijd zien we wel verder, of kijk ik er iets te simpel naar?

Daniël is 36 jaar, single en schrijft voor Singlessite.nl. Zijn belevenissen op internetdaten en kijk op de verschillen tussen man en vrouw zullen regelmatig te lezen zijn.