De vorige keer sprak ik over brutale mannen. Beter gezegd, over een zekere brutale man die het antwoord ‘nee’ niet kende. Een man die dacht, “Ja kijk, ze zegt wel nee, maar ze wil (me) wel”. Dit soort mannen denkt over het algemeen “Het gaat me lukken!”.

Een verwende man dus, want hij weet niet anders dan dat hij krijgt wat hij wil. Hoe? Dat maakt niet uit of het nu eerlijk en oprecht gebeurt of manipulerend. Jammer toch voor deze ex-date, want het is hem toch echt niet gelukt en dan ben ik natuurlijk ook niet langer interessant.

Hij zou me nog bellen, maar natuurlijk niets meer gehoord. Beter maar, want ik zou niet voor mezelf hebben ingestaan. Na ook te hebben gezien dat hij zo’n 20 meiden in één week op Facebook heeft toegevoegd, ben ik  blij niet in zijn zwarte boekje opgenomen te zijn en zeker het bed niet gedeeld te hebben met hem. En ja, deze man deed al lang niets meer met Facebook. Dat is een goede!

Eigenlijk was ik heel trots op mezelf. Mijn alarmbellen rinkelde al eerder. Ik heb ze toen voor een week aan de kant geschoven en allerlei hints die me intuïtie gaf genegeerd. In eerste instantie heb ik het als bindingangst geïnterpreteerd en het ook die stempel gegeven.

Nu weet ik dat ik het goed had. Mijn intuïtie klopte. De verkeerde vragen, zijn houding van ik-ben-niet-graag alleen (oh wat zielig), zijn sterke drang naar aandacht en zijn manipulatieve gedrag. Dit was een foute man! Alleen zag ik dat eerst niet, want dit was er een met een buikje! Deze man was niet het plaatje waar ik normaal voor viel. Deze man had geen buik zoals een profvoetballer en niet dezelfde heerlijke mannelijke kop!

Dat is net zo erg als lelijke schoenen. Nee erger nog, want schoenen gooi je weg. Opgelost! Maar een man naar de sportschool krijgen, zodat hij ook fysiek lekker is…..daar gaat voor mij dan te veel tijd overheen. Hij moet direct lekker zijn. Het moet zo’n man zijn die door de deur loopt en dat de temperatuur in de kamer direct stijgt. En ja, hij bestaat, want van de week overkwam het me!

De klapdeuren gingen open, hij kwam binnen en direct wist ik het. Mijn wens van de ochtend was verhoord. Hij bestond. Een leuke man! Na een dag met hem op de workshop te hebben mogen samenwerken, wist ik het. Hem moet ik nog een keer zien! Van de week hebben we een date. Dan gaan we samen op ontdekkingstocht in de stad. Ik voel mijn ongeduld. Was het maar al zover. Alleen ik wil het niet verpesten, ik wil niet te ongeduldig te zijn en ik wil hem niet afschrikken, maar ja hoe doe je dat? Hij is 25 en ik 32,  alleen dat kan al een issue worden…voor de omgeving dan!

Wat namelijk dan wel weer teleurstellend is dat de omgeving zich dan afvraagt “Is het wel een realistische keuze?”. Ja, hoezo, wat is het probleem? Een jonge vent is natuurlijk alleen voor actrices weggelegd. En oh ja ook zo’n mooie opmerkingen: “Je moet niet zoeken!”. Alsof ik dat doe. Ik sta toch niet op straat om iedere willekeurige voorbijganger uit te nodigen voor een kop koffie? Nee,ik heb een leuke man meegevraagd na een dag werken voor een date. Heel normaal in 2009!

Mireille is 32 jaar, single en schrijft blogs voor Singlessite.nl over haar al haar belevenissen.