Morgen is een spannende dag. Dan heb ik – voor het eerst in mijn leven – een blind date. Niet zomaar een blind date, maar een date onder het toeziend oog van de televisie camera’s van Eyeworks. Eyeworks, bekend van onder meer Oh Oh Cherso en Barbies Bruiloft, maakt een nieuw dating programma voor TV, waarbij zeven singles – vier mannen, drie vrouwen – gedurende vier weekenden in een huis worden gezet en onder begeleiding van een coach het datingcircuit in gaan, op zoek naar de Perfecte Liefde.

En ik ben dan wellicht de Perfecte Liefde voor één van de vrijgezelle vrouwen; ik ben namelijk één van de mannen die als date fungeert in het Programma.
Zo’n zes weken geleden heb ik in een vlaag van verstandsverbijstering gereageerd op een digitale oproep voor deelnemers aan het Programma. Toch al op zoek naar een vrouw voor het leven en naar nieuwe ervaringen leek mij dit een goede keuze. Geheel ondoordacht meld ik mij aan en na een telefonische intake kom ik in een bestand van Eyeworks.

Vijf weken lang hoor ik niets, tot afgelopen week. Of ik komend weekend iets te doen heb, en of ik een date wil met één van de vrouwen in het huis. Impulsief zeg ik ja, en een dag later zit ik bij Eyeworks in Amsterdam voor een mondelinge intake. De dame van Eyeworks die mij de intake afneemt, vertrouwt me toe dat mijn toekomstige date erg leuk, vrolijk en ook nog knap is en dat het Programma echt niet ranzig is, zoals andere beruchte producties van Eyeworks. Na mijn hobby’s geïnventariseerd te hebben vindt ze mij wel matchen met één van de vrijgezelle dames in het huis.

Tevens heeft zij de verwachting dat ik niet dichtklap als er camera’s op mij gericht staan en zo ben ik vijf minuten later geselecteerd als kandidaat voor het programma. Een contract ondertekenen, waarin ik afstand doe van al mijn rechten, een tijdstip en een locatie waar ik mij mag melden en de blind date is geregeld. Van de vrouw met wie ik ga daten weet ik helemaal niets, het script van het programma ken ik niet, ik heb geen flauw idee wat we gaan doen, de mogelijke afbreukrisico’s voor mezelf overzie ik niet, maar nieuwsgierig ben ik wel. En morgen is het dan zover. Dan heb ik sinds lange tijd weer een date.

Tijdens het avondeten een dag eerder vertel ik deze komende opwindende ervaring aan mijn kinderen. Van kinderen is algemeen bekend dat ze een rijke fantasie hebben en enigszins opportunistisch zijn; die van mij zijn daar geen uitzondering op. Niet gehinderd door enig realiteitsbesef zien mijn dochters het wel zitten dat er een vrouw in huis komt. Permanent. Liefst morgen al. Maar ze moet wel voldoen aan wat wensen. Mooi, knap, lief, ze moet van oorbellen en mascara houden (mijn oudste dochter is net 10), niet streng zijn, ze moet spelletjes leuk vinden, van voetballen houden en graag in bomen willen klimmen (tja, ik heb weliswaar dochters, maar ben zelf altijd nog een man), een iPhone is een pré, ze moet kunnen koken (vooral patat en ijsjes), maar vooral moet ze van honden houden. Want dat vinden mijn dochters toch wel heel erg gaaf. Een hond in huis. En een vrouw natuurlijk. Want ja, wie laat de hond uit als papa werken is en zij zelf bij hun moeder zijn?

Of ze hun wensen niet even voor me op moesten schrijven, het lijstje zou ik dan mee kunnen nemen naar de date. Dan zou ik het zeker niet vergeten. Dan kan ik tijdens de date hun hele lijst met criteria afwerken, maar bovenal moet ik niet vergeten de dame te checken op ‘must love dogs’.

Single, man (40) en vader van twee dochters. Columns over het (be)leven van een tweede jeugd. Over up’s & down’s. Over romantiek en liefde. Over ellende en shit. Lees mee en herken jezelf.