Het is kerstavond en ik heb het opgegeven. Ik had er dit jaar sowieso niet veel zin in maar besloot dat ik mijn naaste familie niet kon overslaan. Dus begon ik er aan, kerstkaarten schrijven. Ik had nog een flink stapeltje in de kast liggen van vorig jaar, er stond geen jaartal op dus wie heeft het in de gaten, gewoon even opletten dat ik niet dezelfde kaart naar dezelfde persoon als vorig jaar stuur.

Ik ben een groot liefhebber van de geschreven post. Ik word heel blij van een handgeschreven envelop met daarin een persoonlijke boodschap op een kaart of in een brief. Het hele jaar word dat genoegen chronisch tekort gedaan door onze digitale communicatie middelen. Het versturen van kerstwensen per email is natuurlijk heel makkelijk, in een mum van tijd heb je honderden vrienden en vage kennissen bereikt, maar het is jammer. Het haalt het niet bij het gevoel dat die kleurige enveloppen op de mat veroorzaken en de kaarten die de kamer versieren.

Dit plezier wil ik mijn dierbaren natuurlijk niet ontnemen, dus stuur ik mijn familie een kaart. Dan stuit ik op een oom en tante die zes kinderen hebben die ondertussen ieder hun eigen gezin hebben gekregen. Ik heb niet van allemaal het meest recente adres en wil vooral geen onderscheid maken dus besluit ik mijn kaart te richten aan de oom en tante er vanuit gaande dat als ik de kaart richt aan de familie B. de wens de rest wel bereikt.

Mijn buren is een kwestie van even naar buiten rennen en bij het hele rijtje een kaart in de bus doen. Dat is snel gebeurd. Toch maar even naar de boekhandel om een nieuw setje kaarten te kopen want ik ben nog niet klaar en wel al door de kaarten heen.

Een aantal vrienden wil ik ook iets persoonlijks wensen voor het komende jaar. Ik verwens mezelf dat ik van sommigen nog steeds het adres niet in mijn adresboek heb geschreven zodat ik ook dit jaar weer op zoek moet naar huisnummer en postcode. Ik realiseer me dat ik het adres niet eens weet van de man waar ik in de afgelopen weken een aantal erg leuke dates mee gehad heb. Ik zou hem wel een speciale kerstwens willen sturen maar dat moet dan toch maar digitaal. Tijd om deze stapel naar de brievenbus te brengen, ze moeten ook nog op tijd aankomen natuurlijk.

Nu ik zo bezig ben komen er steeds meer namen in mijn hoofd van mensen die ik niet mag vergeten. Nogmaals nieuwe kaarten kopen dus. Verder met schrijven, een aantal niet direct naaste buren wil ik toch ook graag het mooiste wensen voor het komende jaar. We hebben een leuk contact en met zo’n kaartje is het toch even je waardering laten blijken. Terwijl ik zit te schrijven brengt de postbode een kaart van vroegere vrienden met wie ik nu al een aantal jaar een kerstkaartenrelatie heb. Verder zie ik ze niet maar ik wil natuurlijk niet degene zijn die dit contact verbreekt dus eentje voor hen. De tijd dringt en ik ga op pad om ook deze kaarten in de bus te doen. In dit geval betekent het een rondje door de buurt. Ik glibber en glijd door de straten, want de sneeuw is nu aardig bevroren. Her en der laat ik mijn goede wensen op de mat vallen of half in de bus steken omdat mijn vingers gegrepen worden door een tochtborstel. Als ik bij nummer 7 een kaart in de bus doe, zie ik dat ik nummer 9 helemaal vergeten ben terwijl dat ook heel leuke mensen zijn. Bij thuiskomst schrijf ik mijn laatste kaart en loop even terug naar 9. Wanneer ik weer naar huis loop kom ik langs buren die het zwaar hebben gehad de afgelopen tijd en ik hoop voor hen dat het echt beter zal gaan in het komende jaar, maar ik heb geen kaart meer.

Het is kerstavond, te laat om kaarten te kopen en te laat om ze nog te versturen. Ik heb mijn best gedaan. Ik heb aan al mijn familie, vrienden, buren, vage kennissen en andere beminden gedacht. Ik heb ze alleen niet allemaal een kaart gestuurd. Het spijt me oprecht. Als je dit leest, weet dan dat ik je een heel mooi, gezond en gelukkig 2010 wens, ook al heb ik het je niet persoonlijk geschreven en ook al kennen we elkaar misschien (nog) niet eens.

Linda, 39 en single, wie had dat gedacht! Lees me en je leert me kennen. Op papier ben ik mezelf zonder terughoudendheid, zonder angst en zonder schaamte, niets menselijks is mij vreemd en daar zie ik de humor van in. Herkenbaar?