Weleens een cultuurshock meegemaakt? Zo nee en je houdt van een uitdaging? Ga naar Delhi. Vanaf het moment dat je het vliegtuig uitstapt onderga je het. Ik zal je niet vermoeien met de vlucht. Het eindeloze gebel en gejengel van de high maintenance Indiase passagiers.

De één is personeel gewend, de ander komt in niet veel meer dan lendendoeken binnen. De eerste is vreselijk veeleisend en de tweede doet nog net niet z’n behoefte in het gangpad. Vroeger hadden we speciaal toiletschoonmakers mee. Men kon dan nog wel bedenken dat ze in het toilet moesten gaan staan maar waar die pot toch voor diende…. Geen idee had men ervan. Nu val ik je er toch mee lastig.

Op de luchthaven staan rijen mensen buiten te wachten. Armoedig uitziende mannen kijken naar ons alsof we van een andere planeet komen. En eigenlijk voel ik me ook zo. Het geeft me een onaangenaam gevoel. Ik kom van dit gevoel de hele reis niet meer af. Mijn hele zijn ademt hier een ‘I do not fit in’ gevoel uit. Sommigen van mijn collega’s zijn hier kind aan huis maar ik… de stank, de armoede, de begerige blikken in die donkere ogen; ik kan er niet tegen.

Met een paar collega’s huren we een tuktuk. Dit gammele karretje is te klein voor ons vieren maar tja… we verzinnen er wel iets op. Een collegaatje duikt voorin naast de chauffeur. Om niet uit de tuk te vallen moet ze dicht tegen hem aan zitten met haar arm om hem heen geslagen. Wij zitten met z’n drieën achterin en liggen slap van het lachen om de blikken van de chauffeur. We zijn een rijdende curiositeit.

Op de snelweg komt een auto naast ons rijden. Mijn altijd zeer vriendelijke collega steekt zijn hand uit de tuk en schudt de hand van de automobilist. Ik knijp af en toe mijn ogen dicht en smeek de goden om veiligheid. Delhi ‘raast’ aan ons voorbij. Toeterend en zwaaiend. En wij? Wij zwaaien netjes terug, blauw van het lachen.

We stoppen bij de Lotus tempel en sluiten ons, op blote voeten, aan in de rij. Een groep giechelende Indiase meisjes kijkt naar mij op. Zijn zij écht zo klein of ben ik ineens 2 m 15? En o hemel, wat ben ik wit! We zijn beland bij de tempel van de Ba’hai. Een fijn non-restrictieve sekte. Alles mag en niets moet. Klinkt als muziek in mijn oren maar we moeten verder!

De tukchauffeur heeft blijkbaar voldoende aan ons verdiend en heeft de kuierlatten genomen. Wij proberen onze weg te zoeken tussen de koeien, lijkendragers en fietsenmakers. Iedereen poseert blij voor de foto. Ik kijk mijn ogen uit en probeer alle indrukken te verwerken. Ook wil ik er niet bij staan als een verwend “heb-ik-alles-even-fijn-voorelkaar” meisje. Het lukt me niet, geloof ik.

Misschien dat het ooit went… Toch… zelden heb ik zó gelachen op een stop. Zó lekker gegeten en zoveel prachtige sjaaltjes voor de hele familie gekocht! Ok, Delhi I live it!

Single Sasha vliegt voor haar werk heel de wereld over en deelt haar belevenissen met de lezers van het Singlessite Blog!