Dat linkse politici hypocriet zijn wordt bijna dagelijks in de krant beschreven; meest recent nog Wim Kok en Jacques Wallaghe over het toekennen van hoge salarissen en bonussen voor de bazen van Neerlands Post, terwijl diezelfde bazen hun postbodes op straat gooien. Maar ook politici van de traditionele gezinspartijen doen qua hypocrisie niet onder voor hun linkse collega’s.

Hanke Bruins Slot van het CDA en Esmé Wiegman-van Meppelen Sheppink van de CU zijn ‘woedend’ over een nieuwe echtscheidingsshow op RTL4. Nieuw aanstormend TV talent en zelfbenoemd expert Natasja Froger presenteert het programma Echt Scheiden, waarin twee mensen elkaar vertellen dat ze gaan scheiden, in het bijzin van hun kinderen. Met achter de RTL camera’s een miljoen TV kijkers, smachtend naar echte tranen en ander leed. De twee politica buitelen over elkaar heen met hun ‘verontwaardigde’ reacties. “Je moet dit kinderen niet willen aandoen”, aldus Slot. “Hebben die ouders wel eens aan het belang van hun kinderen gedacht? De kans op schadelijke sociale effecten is levensgroot.” Haar christenzuster Schepping vervolgt: “Kinderen dragen de grote gevolgen. Ik zou ze dit nooit aandoen”. 

Achter de schermen, ver weg van de TV camera’s, wordt er ook echt gescheiden. Samenwerking tussen gescheiden ouders is dan van groot belang voor het kind. Samenwerking veronderstelt gelijkwaardigheid tussen de twee samenwerkende ouders. Maar die gelijkwaardigheid ontbreekt als de ouders niet kiezen voor co-ouderschap. In de praktijk komt het erop neer dat het kind bij de moeder woont en de vader krijgt een omgangsregeling. En dan ontstaat er een afhankelijkheidsrelatie tussen de twee ouders. De moeder als sleutel voor toegang tot het kind. Zo’n moeder heeft geen enkel belang bij samenwerking: ze is los van haar ex-man, ze heeft het kind, ze is – mede dankzij alimentatie, kinderbijslag en fiscale tegemoetkomingen – vaak prima in staat om financieel rond te komen. Het enige dat zij wil is dat haar ex-man zo min mogelijk in haar leven – en dat van het kind – komt.

Even wat cijfers:
• Nederland telt ong. 2,5 mln. kinderen op een bevolking van ruim 16 mln.
• Er zijn ong. 565.000 kinderen die na verbreken van een huwelijksrelatie, LAT relatie, samenwoonrelatie, of een andere vorm van relatie, hun vader niet of nauwelijks mogen zien. Dit aantal groeit met 35.000 per jaar.
• Ruim 1 op de 5 kinderen is dus vaderloos.

Ouderverstoting is een vorm van kindermishandeling. Een vader is meer dan alleen een bezoeker en een bron van financiën in het leven van zijn eigen kinderen. Het kind begrijpt niets van de ongelijkwaardigheid van een verblijfsouder en een omgangsouder. De ongelijkwaardigheid bestaat dan ook uitsluitend in de wetgeving betreffende het familierecht. Dankzij de politieke gezinspartijen CDA en CU die niets veranderen aan dit falend systeem van Nederlands familierecht blijft deze schrijnende situatie groeien.

Anders dan bij onze zuiderburen is co-ouderschap in Nederland geen juridisch begrip. Co-ouderschap moet je beiden willen. Als de ene ouder niet wil, dan houdt het op. In Nederland zijn ouders weliswaar verplicht tot het maken van een ouderschapsplan. Maar wat in zo’n plan komt te staan is aan de ouders. Als je er onderling niet uitkomt en een rechter gaat zich ermee bemoeien dan wordt het kind toegewezen aan de moeder en kan de vader fluiten naar een gelijkwaardige ouderschaprelatie. En zelfs al heb je goede afspraken gemaakt, als de moeder zich er niet aan houdt dan kun je als vader hoog en laag springen, maar een rechter kiest uiteindelijk altijd in het belang van het kind, en dus voor de moeder.

Als ouders ben je verplicht – juist tegenover je kind – om met elkaar samen te werken, ondanks alle eventuele emoties. Co-ouderschap stimuleert die samenwerking. Hoe lang duurt het nog dat Nederland – net als België – gelijkwaardigheid als uitgangspunt neemt?

Leuk om voor de publiek opinie ‘verontwaardigd’ te doen over het zoveelste ranzige TV programma. Waarom pakken onze volksvertegenwoordigers niet echte problemen aan? De oplossing lijkt hier simpel: gelijkwaardigheid als basis. Ofwel: standaard co-ouderschap bij echtscheiding. Om met de woorden van onze Haagse christenzusters te spreken: “Hebben die politici wel eens aan het belang van kinderen gedacht? De kans op schadelijke sociale effecten is levensgroot.” “Kinderen dragen de grote gevolgen. De politiek zou ze dit nooit mogen aandoen”.

Single, man (40) en vader van twee dochters. Columns over het (be)leven van een tweede jeugd. Over up’s & down’s. Over romantiek en liefde. Over ellende en shit. Lees mee en herken jezelf.