Ik probeer me te herinneren wanneer ik toch begonnen ben mijn moeder te quoten. Al die spreuken en tegeltjeswijsheden waar ik vroeger rollend met mijn ogen met gekromde tenen voor wegliep…ik betrap mezelf er met enige regelmaat op ze nu zelf kwistig in de rondte te strooien! Om er vervolgens natuurlijk, als ik eenmaal van de schrik bekomen ben, heel snel achteraan te plakken: “zegt mijn moeder altijd”.

Ook kritiek op de ‘jeugd van tegenwoordig’ is me niet vreemd. Nou ja kritiek, verwondering eigenlijk. Ik begrijp ze gewoon niet meer. Terwijl ik mezelf eigenlijk nog zo’n meisje vind. Ik huppel rond als een jonge hinde (wat met mijn 1.80m toch een wonderlijk gezicht moet zijn), heb nog zeer regelmatig de slappe lach en je moet me vooral niet lastig vallen met zaken als c.v.-ketels, belastingaangiftes en verrotte schuttingpalen. Heel naïef verbaas ik me over het nieuws dat een oud klasgenootje van mijn jongste zusje al een kindje heeft gekregen! Terwijl dit zusje inmiddels toch ook de respectabele leeftijd van 30 heeft bereikt.

Mijn enige wapenfeit op mijn 34ste is een hypotheek. Wat me dan ook weer net niet kwalificeert voor het label ‘threenager’. Threenagers zijn een nieuwe generatie dertigers die zich gedraagt als tieners. Threen¬agers stellen verantwoordelijkheden die gepaard gaan met het volwassen zijn (ik noem c.v.-ketels, belastingaangiftes en verrotte schuttingpalen) liever nog even uit. Zeker geen te serieuze relatie en slapeloze nachten spelen zich af in de kroeg en niet jonglerend met poepluiers en flesjes in de babykamer.

Geboren in en mezelf op jonge leeftijd ontworsteld aan een hele strikte levensstijl is vrijheid,  blijheid in mijn ogen inderdaad altijd het grootste goed geweest. Ik heb mijn portie verantwoordelijkheidszin al heel vroeg volledig benut en nu weiger ik gewoon op te groeien, lijkt het. Al die vrijheid betekent echter ook dat ik overal alleen voor sta. En ik realiseer me steeds vaker dat ik het helemaal niet zo erg zou vinden als iemand anders de touwtjes even van me over zou nemen. Iemand die zegt: “liefje, breek jij je mooie hoofdje maar niet over die vervelende schuttingpalen of over het feit dat het lijkt of je huisje is verdwaald in het tropisch regenwoud”.

Volgens onderzoek beleven threenagers hun ‘gouden jeugd’ ongeveer tot hun 34ste levensjaar. Slik. Een enkele uitzondering daargelaten ontkomen we er dus niet aan dat het eeuwenoude adagium huisje, boompje, beestje uiteindelijk ook het onze wordt.

Dat verlangen maakt me definitief threenager af. Een happy single ben ik ook niet meer echt. En eigenlijk ook geen meisje meer…

Ach, je bent uiteindelijk natuurlijk zo oud als je je voelt!
Zegt mijn moeder altijd.

Daisy, 34 lentes is een single in hart en nieren. Of toch niet? Geniet mee van haar avonturen en oordeel zelf.