Mijn twee jongens, 7 en 4 jaar oud, zitten in bad en dan volgt dit gesprek:
‘Hee eitjes!’, roept jongste.
‘Eitjes?’, vraagt oudste verbaasd.
‘Ja ik heb eitjes, hier onder mijn piemel’.
‘Dat zijn geen eitjes, dat zijn ballen’, zegt oudste, altijd bereid zijn broertje iets bij te brengen.
‘Kun je daar mee spelen?’, vraagt jongste geïnteresseerd.
‘Nee’
‘Oh..’
‘Ze zijn… (stilte).. mam! Waar zijn ballen voor?’
Mijn gegrinnik over het groot gekozen woord ‘ballen’ voor die kleine knikkertjes stokt onmiddellijk. Ik probeer een ontwijkend schijnantwoord:
‘O dat hebben jongens gewoon’ Maar daar trapt hij mooi niet in, geërgerd roept hij:
‘Ja! Maar waar zijn ze voor?’
Koortsachtig probeer ik een geschikt antwoord te vinden, ik wil mijn zevenjarige nog helemaal geen seksuele voorlichting geven maar ik wil ook geen kletsverhaal ophangen. Dan maar oppervlakkig: ‘Dat is om kindjes te maken’.
‘De meisjes maken toch kindjes?’, vraagt hij. Deze gedachte moet ik meteen rechtzetten:
‘Ja, maar samen met de jongens.’
‘Ow..’, klinkt het nadenkend. Het valt stil en ik haal opgelucht adem, het onderwerp lijkt voldoende besproken.
Te vroeg gejuicht.
‘Maar hoe gaat dat dan? Breekt ie open ofzo, en komt dan het zaadje eruit?’
Even zie ik het voor me, gatver!
‘Nee.. zo gaat het niet.’
‘Hoe dan?’
‘Nou anders, maar dat leg ik je op een later moment nog wel uit.’ Bijna voeg ik eraan toe ‘vraag maar aan je vader’, maar dat kan ik nog net inslikken. Ik schaam me voor dit zwaktebod, maar hij legt zich er bij neer en speelt verder met de bekertjes in bad.
Zijn broertje zit in de weg, ze krijgen ruzie, het water gaat over de rand. Het wordt tijd ze naar bed te brengen.

 Linda, 39 en single, wie had dat gedacht! Lees me en je leert me kennen. Op papier ben ik mezelf zonder terughoudendheid, zonder angst en zonder schaamte, niets menselijks is mij vreemd en daar zie ik de humor van in. Herkenbaar?