Het is alweer maanden geleden dat ik mijn laatste column schreef. Het is niet dat ik mijn schrijflust ben kwijtgeraakt of geen onderwerp kan bedenken. Dat ik weinig van me laat horen komt doordat steeds meer mensen weten dat ik schrijf. En geen van die mensen wil in één van mijn columns voorkomen.

 Zij laten me steevast beloven niet over hen te schrijven. Nadat ik heb beloofd voor deze site te schrijven, doe ik niet anders dan beloven niet te schrijven!

Zo kan ik niet schrijven over de man die mij vergeleek met een regenboog waar een kleur in ontbreekt.
Niet over de vrouw die er na tien jaar huwelijk achter kwam dat haar man nog twee gezinnen heeft.
Niet over de man die steeds midden in een zin in slaap viel tijdens onze date.
Ik kan niet vertellen hoe ik nu eigenlijk mijn rib had gebroken.
Ik kan niet schrijven over de vriendin die ik vol verbazing volg in haar nieuwe relatie rituelen.
Geen column wijden aan hoe ik op een vrijdagmiddag werd meegenomen naar Schiphol en in Rome belandde.
Niet schrijven over de man die zich afvroeg hoe ik ooit kinderen heb gekregen, omdat hem enige vorm van intimiteit met mij onmogelijk leek.

Ja, er gebeurt van alles. Het is alleen lastig schrijven met zwijgplicht. In mijn hoofd ontstaan de verhalen die ik zou kunnen vertellen, ik zie de situaties veranderen in columns. Maar dan volgt steeds het dilemma, de betrokkenen willen, hoe onherkenbaar ook, niet op papier. Geen spiegel, geen confrontatie. Zij lezen graag mee, maar niet over zichzelf. Dus is het zoeken naar neutrale, veilige, anonieme onderwerpen, maar is dat dan nog leuk om over te schrijven?

Ik kan natuurlijk een stuk schrijven over de blaar die toch ruim twee weken mijn kleine teen aan m’n rechtervoet heeft geteisterd. Ging ontsteken, mij tot hinken dwong en dat niet door mijn nieuwe schoenen, want die schuurden aan geen kant. Maar waarschijnlijk gaat mevrouw Singlessite mij dan onmiddellijk ontcolumnisten.  Al heb ik dat misschien zelf al wel gedaan door niet meer te schrijven. Dus hak ik de knoop door, weg dilemma!

Ik schrijf. Alles wat ik meemaak en om me heen zie gebeuren kan inspiratie zijn. Ik kan niet beloven dat ik je niet op papier zet, niet met naam maar wel onvervalst.
Mocht je jezelf herkennen… wie de schoen past, trekt hem aan en op die blaar ga je maar zitten!

Linda (40): Lees me en je leert me kennen. Ik schrijf zonder terughoudendheid, zonder angst en zonder schaamte, niets menselijks is mij vreemd en daar zie ik de humor van in. Herkenbaar?