Hij is vreselijk lief, één en al aandacht voor mij, altijd in voor knuffels en afgaande op z’n oogopslag trouw tot aan het naadje. En da’s nog maar de hond van de man die de afgelopen maanden mijn leven in kwam. Schreef ik in juni nog over mijn compleet gelukkige bestaan als single, nu zit ik zomaar in een relatie. Met een man met kroost en hond nogal liefst.

Wat waren nou mijn SPECIFIEKE nono’s ten aanzien van een EVENTUELE toekomstige relatie? Geen man met kinderen, en al helemaal niet bij een nog levende ex gezien mijn zéér beroerde ervaringen als stiefmoeder van een kind van een voor mij verlaten heks. En deze zomer loop ik met man en kroost en hond te winkelen en ogen we als de nucleus van de samenleving.

Alleen zijn papa en mama wel erg klef met elkaar, alsof ze elkaar net kennen. En reageert moeder wat afwezig als ze – hoe rolbevestigend – wordt aangesproken door de mevrouw in de winkel over de schoenmaat van haar kind. ‘Weet ik dat. Maar heeft u deze zwarte schoenen ook in maat 39?’ En hoe lang heeft uw zoontje deze koortslip al? Geen idee, had ‘m nog niet eens opgemerkt (de lip, niet het kind).

Derhalve mijn columnafwezigheid. En mogelijk heb ik nu opeens ook niets meer te zoeken op deze site. Zou ik triest vinden, want ik voel mij hier thuis. Ik voel mij namelijk nog steeds voor 5/7 single. Wil zeggen: gedurende de week ontmoeten wij elkaar niet. Van vrijdagavond tot maandagochtend heel vroeg ben ik met iemand. Buiten die tijd leef ik mijn leven zoals te doen gebruikelijk. En met 70 km tussen ons in, hoe hard kunnen de ontwikkelingen gaan?

Ik mis het statussymbool van single zijn, mijn gekoesterde staat van zijn. ‘Dit is mijn vriendin, zij is single’ heb ik mijn nieuwe love interest natuurlijk niet trots horen zeggen toen hij mij al heel rap voorstelde aan zijn kinderen, zijn moeder, zijn zuster, zijn ex-partner zelfs. Dat is nog wel het meest bizar van alles: een ex die niet boos is. Die mij omarmt en per hyves – bij monde van haar nog ongeletterde zoon – krabbelt dat het gezellig is dat ik nu bij hun hoor.

Volkomen omgekeerde wereld van een eerdere situatie die mij naar het wensbestaan van ‘vrouw alleen’ dreef begin 2007. Ik speelde tijdens de warmste week van dit jaar met jonge kindjes in een door mij meegebracht opblaasbadje op het erf van een boerderij waar ‘wij’ een paar dagen gingen oppassen. In mijn auto ineens kinderzitjes voor toertjes naar nabijgelegen speeltuinen. Kaken van mensen die mij kennen vielen op de grond van verbijstering. Sta er zelf nog het meest van te kijken.

En ook mijn ouders waren sceptisch. Zij zagen hun kind alweer het verdriet tegemoet gaan van de ellende tussen 2002 en 2007. Maar na een kennismaking met goed wat Kasteelbier en uitwisseling van legerverhalen zaten pa en nieuwe geliefde geramd. En moeder volgt ook nog wel.

Ben zelfs al geringd. Schrok me kapot toen hij na een etentje een juweliersdoosje presenteerde. Zo lang kenden we elkaar nog niet. Maar: ‘vriendschapsring’. O, okee dan. En het ding is prachtig, kijk er met intens genoegen naar alle uren die ik wakker ben. Dapper wel om zo’n kado te geven. Maar ik verlies mijzelf niet, het gaat mij niet meer gebeuren dat een man mijn hart vertrapt tot het punt dat ik snap dat mensen tot zelfmoord komen om een verloren liefde.

Ik heb deze nieuwe situatie niet gewenst, maar toch gekregen en de rest ervan gaan we beleven. Deze twee kindjes hangen we apart en we waken er wel voor dat de ex haar koortslip via hun doorgeeft aan mij. Da’s al te intiem voor mijn maat schoenen.